βρενθύνομαι
βρενθύνομαι, Anth. 11, 305, et βρενθύομαι [ῡ] (prés. et impf.) :
1 se rengorger, faire le fier : πρός τινα, Ar. Lys. 887, à l’égard de qqn ; ἐπί τινι, Ath. 625b, au sujet de qqe ch. ||
2 p. suite, se fâcher, s’irriter ; joint à ἀγανακτεῖν, El. N.A. 5, 36.
Étym. βρένθος.
βρενθύνομαι, Sp., = βρενθύομαι, zw.