Logeion | δαφοινός

δᾰφοινός, όν (ή, όν Opp. C. 3.440; δαφοινή as etym. of δάφνη in Corn. ND 32), epith. of savage animals,

tawny (as expld. by most Gramm., though some also give blood-reeking), δαφοινὸν δέρμα λέοντος Il. 10.23; δράκων ἐπὶ νῶτα δαφοινός 2.308; θῶες δ. 11.474; λαῖφος δʼ ἐπὶ νῶτα δαφοινὸν λυγκὸς ἔχει h.Pan. 23; πῆμα δ., of the dragon Python, h.Ap. 304; δ. ἀετός A. Pr. 1022; λεόντων ἁ δ. ἴλα E. Alc. 581 (lyr.); δ. ἄγρα tawny, Pi. N. 3.81.
- - 2 metaph., δ. Κῆρες Hes. Sc. 250; δαλός A. Ch. 607 (lyr.).

1 rojo como la sangre, rojizo, leonado esp. de anim. δέρμα λέοντος Il.10.23, λεόντων ἁ δ. ἴλα E.Alc.581, cf. Theoc.25.232, Orph.L.618, δράκων Il.2.308, Orph.L.431, cf. Philostr.VA 3.6, λαῖφος ... δαφοινὸν λυγκός h.Pan.23, ὄφις Hes.Fr.204.136, cf. Orph.L.141, αἰετός A.Pr.1022, πορδάλιες Opp.C.3.336, στέρνον (ἵππου) AP 7.208 (Anyt.)

• pero negro como la sangre ὄμμα (ἵππου) Opp.C.1.181, cf. Eust.228.20.

2 rojo de sangre, ensangrentado μάσθλης S.Fr.129, αἰετὸς ..., ὃς ἔλαβεν ... δαφοινὸν ἄγραν ποσίν el águila, que cogió con sus garras la presa ensangrentada Pi.N.3.81.

3 sanguinario, ávido de sangre, causante de muerte tb. ref. a anim. θῶες Il.11.474 (pero cf. quizás 1), πῆμα ref. a la serpiente Pitón h.Ap.304, θήρ Opp.C.3.46, 3.440, Q.S.3.181, λύκοι Opp.C.3.393, y por ext. a pers., dioses y objetos Κῆρες Hes.Sc.250, σφῆκες ref. a los griegos, Lyc.181, ἐπακτῆρες Opp.C.4.39, χεῖρες Opp.H.2.414, δαλός del tizón de Altea, A.Ch.608 (pero cf. quizás 1), ἄγκιστροι Opp.C.1.57

• rel. etim. c. δάφνη Corn.ND 32.
•Comp. de δα-, prefijo intensivo (cf. δάσκιος) y -φοινός q.u.

δα·φοινός, ός, όν [ᾰ]

1 d’un rouge de sang, d’un rouge pourpre, en parl. de la lueur d’une torche, Eschl. Ch. 606 ; d’où couvert de sang, sanglant, en parl. des Κῆρες, Hés. Sc. 250 ; de l’aigle qui dévore Prométhée, Eschl. Pr. 1022 ; de loups, Opp. C. 3, 393 ; fig. en parl. de la douleur, Hh. Ap. 304 ||

2 d’un rouge fauve, en parl. d’un lion, Il. 10, 23 ; de chacals, Il. 11, 474 ; d’un serpent, Il. 2, 308 ||

➳ Fém. -ή, Opp. C. 3, 440.

Étym. δα-, φοινός.

δαφοινός -ον [δα-, φοινός] diep rood; overdr.: καταίθουσα ... δαφοινὸν δαλόν het roodgloeiend houtblok in brand stekend Aeschl. Ch. 607.

δαφοινός, fem. δαφοινή Opp. C. 3.440, eigentl. = ganz blutig, ganz blutrot ; von φοινός und δα- = ζα- = διά, vgl. δάσκιος ; Apoll. Lex. Hom. p. 56.11 δαφοινός ὁ μεγάλως φοινὸς καὶ ἐρυθρός. ἔνιοι δὲ δαφοινὸν τὸν μεγάλως φόνιον, Homer dreimal : Il. 11.474 δαφοινοὶ θῶες, rotgelb ; Il. 10.23 δαφοινὸν δέρμα λέοντος αἴθωνος ; Il. 2.308 δράκων ἐπὶ νῶτα δαφοινός. Vgl. δαφοινεός Il. 18.538. – Folgende : Κῆρες Hes. Sc. 250 ; πῆμα H.h. Apoll. 304 ; ἄγρα Pind. N. 3.77 ; αἰετός Aesch. Prom. 1024 ; λύκοι Opp. C. 3.393 ; blutrot, δαλός Aesch. Ch. 606 ; rotgelb, Eur. Alc. 581 λεόντων ἁ δαφοινὸς ἴλα.

δαφοινός

[δα- + φοινός.]

Red or tawny: δράκων Il. 2.308, δέρμα λέοντος Il. 10.23, θῶες Il. 11.474.

δᾰφοινός, -ον

1bloodied (others translate tawny) (αἰετός), ὃς ἔλαβεν αἶψα, τηλόθε μεταμαιόμενος, δαφοινὸν ἄγραν ποσίν N. 3.81

δαφοινός and δα-φοινεός: (blood) red, Il. 18.538; of serpent, jackal, lion, Il. 2.308, Il. 10.23, Il. 11.474.

δαφοινός

- - 1of savage animals, blood-red, tawny, δαφοινὸν δέρμα λέοντος Il.; δράκων ἐπὶ νῶτα δαφοινός Il.: the form δαφοινεός bears the same sense, εἷμα δαφοινεὸν αἵματι red with blood, Il.; δαφοινὸς ἀετός Aesch., etc.
  - 2metaph. savage, cruel, Hhymn., Aesch.

Menu

Word wheel

δαφοινός

Saved

Recent