διακρατέω

I c. gen. o ac.

1 tener dominio pleno, poseer, ser dueño de propiedades y otros derechos, c. gen. τῶν πατρικῶν BGU 1761.16 (I a.C.), c. ac. τὴν κοινήν (ὀργάδα) D.H.1.79, cf. Cod.Iust.10.11.8.5

• en v. pas. ser propiedad de, pertenecer a ὑπὸ τίνων νυνεὶ διακρατοῦνται αἱ ... (ἄρουραι) BGU 1047.2.6 (II d.C.).

2 gobernar absolutamente, tener el poder absoluto esp. c. suj. de dioses y fuerzas sobrehumanas (τὸν Ἥλιον) τὰ ὅλα συνέχοντα καὶ διακρατοῦντα Phylarch.25, ἀρχὴν ... διακρατοῦσαν τά τε ὄντα καὶ τὰ γιγνόμενα Iambl.Myst.4.12, cf. Vett.Val.165.20, Meth.Res.2.10.5, Ἀσσύριοι ... ἓξ γενεὰς κόσμοιο διακρατέοντες ἐν ἀρχῇ Orac.Sib.4.50.

3 controlar, contener, dominar τὴν ἀνάβασιν LXX Iu.6.12, ταῖς ἐλπίσι ... τοὺς ἐραστάς Alciphr.4.16.6, una nave, App.BC 5.88.

4 fig. dominar un saber c. gen. ἱκανῶς διακρατήσαντας τῶν περὶ τούτων λόγων Str.1.1.9.

II c. ac.

1 sujetar, mantener τὰς χεῖρας I.AI 3.54, τὰ ... διακρατοῦντα ὀρθὸν τὸν ἱστὸν σχοινία Erot.67.2, en v. pas. διακρατεῖσθαι τὸ δέπας ὑπὸ δυεῖν Πελειάδων ὑποκειμένων Ath.492b

• fig., de argumentos mantener, afirmar ἵνα ... διακρατήσωμεν αὐτοῦ τὸ ἑνοειδές Dam.in Prm.439.

2 mantener junto, sujetar, atar en v. pas. τῶν ἀποτιναττομένων ὅσα μὴ ἑνώσει διακρατεῖται πάντα ἐκπίπτει Ph.1.415

• fig. oprimir en v. pas. τῶν γὰρ τῆς ψυχῆς δεσμῶν χαλασθέντων, οἷς διεκρατεῖτο Ph.1.430.

3 retener ἐν τῷ στόματι ὕδωρ θερμόν Archig. en Gal.12.585, cf. 862, en v. pas. ὁ δὲ Καῖσαρ ... πρὸς τῶν χρήστων διεκρατεῖτο ἐν Ῥώμῃ App.BC 2.8.

4 fig. conservar, mantener en cierto estado, c. pred. ὁ θυμὸς Ἡρώδην ἄδακρυν διεκράτει I.BI 1.636, en v. pas. τὰ σώματα ἡμῶν ἐν ἁγιασμῷ διακρατούμενα Meth.Res.1.61.3

• fig. τὸ ἀσθενὲς ... ὑμεῖς διακρατεῖτε ὀρθοῦντες Porph.ad Il.89.13

• mantener vivo διεκράτησεν αὑτόν Hermipp.Hist.31, cf. Chrys.Virg.79.