διακυρίττομαι
darse de cabezadas, toparse, chocarse
διακυρίττεται δεδιδαγμένῳ κριῷ
(para alardear de la dureza de su cráneo)
• fig.
ὁ πάντα τολμῶν ... αὐτῷ διακυρίττεται τῷ θεῷ
δια·κυρίττομαι [ῠ] (seul. prés.) lutter à coups de cornes contre, dat. au pr. et au fig. Syn. Calv. 13, 1192 a Migne.