διαπαίζω
διαπαίζω, jest
Could not find διαπαίζοντα in Logeion dictionaries.
διαπαίζοντα present active participle neuter nominative plural, present active participle neuter vocative plural, present active participle neuter accusative plural, present active participle masculine accusative singular of διαπαίζω
- jest, Gal. l.c.; διαπαίζων in jest, J. Ap. 2.37 (dub.), D.L. 8.6:—Pass., παιδιὰ καλῶς διαπεπαισμένη a sport well kept up, Pl. Lg. 769a.
- II laugh, jest at, c. acc., J. BJ 5.7.4, Arr. Epict. 2.18.22, Demetr. Eloc. 147, D.L. 4.53: abs., Phld. Lib. p.57 O.
- III perh. imitate playfully, [ὁ Σοφοκλῆς] διαπεπαιχὼς τὸν Αἰσχύλου ὄγκον Plu. Profect. 2.79b.
1 remedar
διαπεπαιχὼς τὸν Αἰσχύλου ὄγκον
de Sófoclesἡμῖν ἡ πρεσβυτῶν ... παιδιὰ ... διαπεπαισμένη
hemos hecho el papel burlesco de los vejetes
• gener. hacer burla, burlarse de
ἃ καὶ διαπαίζου[σιν
τὴν Ῥωμαίων ἀρχήν
διαπαίζων αὐτοὺς παρέσυρεν τὴν λέξιν
• para introducir textos de poetas cómicos
διαπαίξας τὰ Ἀττικὰ δεῖπνα ... φησι ...
• en v. pas. sentirse ridiculizado
ἵνα ... καταισχυνθῇ ὁ φιλόσοφος καὶ διαπαιχθῇ
para que el filósofo se sienta avergonzado y burlado
• abs. burlarse, tomarse a broma Phld.Lib.17bis.13, Ath.130e, Gal.l.c., D.L.8.6 (cód.), A.Andr.Gr.11.12
• en v. med. tomárselo a broma, Vit.Aesop.G 3.
2 burlar, eludir
ταύτην (διαστροφήν)
1) durch-, zu Ende spielen, παιδιὰ μέχρι δεῦρο διαπεπαισμένη, Plat. Legg. VI.769a.
2) verspotten, τὸν Αἰσχύλου διαπεπαιχὼς ὄγκον Plut. prof. virt. sent. p. 252, u. a.Sp.