διαπαίζω
διαπαίζω, jest
Could not find διαπεπαισμένη in Logeion dictionaries.
διαπεπαισμένη perfect middle-passive participle feminine nominative singular, perfect middle-passive participle feminine vocative singular of διαπαίζω
- jest, Gal. l.c.; διαπαίζων in jest, J. Ap. 2.37 (dub.), D.L. 8.6:—Pass., παιδιὰ καλῶς διαπεπαισμένη a sport well kept up, Pl. Lg. 769a.
- II laugh, jest at, c. acc., J. BJ 5.7.4, Arr. Epict. 2.18.22, Demetr. Eloc. 147, D.L. 4.53: abs., Phld. Lib. p.57 O.
- III perh. imitate playfully, [ὁ Σοφοκλῆς] διαπεπαιχὼς τὸν Αἰσχύλου ὄγκον Plu. Profect. 2.79b.
1 remedar
διαπεπαιχὼς τὸν Αἰσχύλου ὄγκον
de Sófoclesἡμῖν ἡ πρεσβυτῶν ... παιδιὰ ... διαπεπαισμένη
hemos hecho el papel burlesco de los vejetes
• gener. hacer burla, burlarse de
ἃ καὶ διαπαίζου[σιν
τὴν Ῥωμαίων ἀρχήν
διαπαίζων αὐτοὺς παρέσυρεν τὴν λέξιν
• para introducir textos de poetas cómicos
διαπαίξας τὰ Ἀττικὰ δεῖπνα ... φησι ...
• en v. pas. sentirse ridiculizado
ἵνα ... καταισχυνθῇ ὁ φιλόσοφος καὶ διαπαιχθῇ
para que el filósofo se sienta avergonzado y burlado
• abs. burlarse, tomarse a broma Phld.Lib.17bis.13, Ath.130e, Gal.l.c., D.L.8.6 (cód.), A.Andr.Gr.11.12
• en v. med. tomárselo a broma, Vit.Aesop.G 3.
2 burlar, eludir
ταύτην (διαστροφήν)
1) durch-, zu Ende spielen, παιδιὰ μέχρι δεῦρο διαπεπαισμένη, Plat. Legg. VI.769a.
2) verspotten, τὸν Αἰσχύλου διαπεπαιχὼς ὄγκον Plut. prof. virt. sent. p. 252, u. a.Sp.