διαπρεπής
διαπρεπής, eminent, distinguished, illustrious
Could not find διαπρεπεῖς in Logeion dictionaries.
διαπρεπεῖς masculine accusative plural, feminine accusative plural, masculine nominative plural, masculine vocative plural, feminine nominative plural, feminine vocative plural of διαπρεπής
- distinguished, νᾶσος Pi. I. 5(4).44; ἀρετή Th. 2.34; ἐσθῆτι καὶ κόσμῳ δ. Democr. 195, cf. E. Supp. 841, IA 1588; γυναικομίμῳ μορφώματι Id. Antiop. iiA 7 A.; τὸ δ. magnificence, Th. 6.16. Adv. -πῶς magnificently, σκηνὴ δ. κεκοσμημένη Plu. Alc. 12; δ. ἀγωνίσασθαι Id. Mar. 28, J. BJ 7.1.2 (Comp.): Sup. -πέστατα D. 50.7.
1 que se distingue, notable, sobresaliente, magnífico
νᾶσος
ἀρετή
διαπρεπεῖς τότ' ἐγένοντο Φρύγες
(γυνή)
ἄλσος
ἆθλα
φιλοστοργία
ἐξέδρα
ἄνδρες
• c. dat. de limitación
εἴδωλα ἐσθῆτι καὶ κόσμῳ διαπρεπέα
διαπρεπεῖς εὐψυχίᾳ
δ. τὴν θέαν
de admirable aspectoἐν ταῖς στρατιωτικαῖς ... παρασκευαῖς διαπρεπεῖς ὁρᾶσθαι καὶ κεκοσμημένους
• neutr. compar. como adv.
διαπρεπέστερον ἀγωνισάμενοι
los que se habían distinguido más notablemente en la lucha
• sup. de manera muy superior
ἀγωνίσασθαι διαπρεπέστατα
κάλλιστα καὶ δ.
• subst. τὸ δ. magnificencia, grandeza Th.6.16.
2 adv. -ῶς espléndidamente, magníficamente
ἔθαψε δὲ αὐτὸν ... δ.
σκηνὴ ... κεκοσμημένη δ.
• de manera muy notable
δ. ἀγωνίσασθαι
- 1illustrious τοῖσιν Αἴγιναν προφέρει στόμα πάτραν διαπρεπέα νᾶσον I. 5.44
- eminent, distinguished, illustrious, Thuc.; τινί or τι in a thing, Eur.; τὸ δ. magnificence, Thuc.