διαυγέω
διαυγέω, dawn
διαυγ-έω,
- dawn, ἡμέρας -ούσης Plu. Arat. 22, D.H. 5.49.
- II ἧττον δ. to be less obvious, of a tumour, Antyll. ap. Orib. 46.27.4.
- III Pass., to be transparent, Gal. 7.88, Hsch.
I amanecer
ἡμέρας <δ'> ἤδη διαυγούσης
II
1 ser perceptible, manifestarse
ὄγκος αὐτοῖς ἧσσον διαυγήσει καὶ ἀντιμεταστήσεται βραδύτερον
en cierto tipo de hidrocefaliaδιαυγεῖσθαι· διορᾶσθαι
2 en v. med., de la córnea ser transparente
ὅταν ... τὴν πρὸ αὐτῆς μοῖραν τοῦ κερατοειδοῦς διαυγουμένην ἀμέμπτως ἔχῃ
3 en v. act. y med. resplandecer
χλωρότης λαμπρὸν διαυγουμένη
(λίθος) διαυγεῖ δὲ ὡς πῦρ
δι·αυγέω-ῶ :
1 briller à travers, commencer à briller, poindre, DH. 5, 49 ; Plut. Arat. 22 ||
2 p. anal. commencer à poindre, en parl. d’une tumeur, Ant. (Orib. 122 Cocch.) ; cf. διαυγάζω.
Étym. διαυγής.
διαυγέω, = διαυγάζω ; ἡμέρας ἤδη διαυγούσης Plut. Arat. 22 ; vgl. διαυγάω.