διαχωρητικός
διαχωρητικός, laxative
Could not find διαχωρητικά in Logeion dictionaries.
διαχωρητικά feminine accusative dual, feminine nominative dual, feminine vocative dual, neuter accusative plural, neuter nominative plural, neuter vocative plural, feminine nominative singular, feminine vocative singular of διαχωρητικός
διαχωρ-ητικός, ή, όν,
- laxative, Hp. Aër. 7, prob. in Aristox. Fr.Hist. 7: Comp., Hp. Acut. 50, Arist. Pr. 928a18: Sup., Hp. Int. 13, etc.
laxante
σιτία
διαχωρητικός, ή, όν :
1 qui passe facilement, digestif, Arét. ||
2 laxatif, Hpc. 392, 22, etc. ; Arstt. Probl. 21, 12 ||
Cp. -ώτερος, Hpc. Arstt. ll. cc.
Sup. -ώτατος, Hpc. 544, 34.
Étym. διαχωρέω.
διαχωρητικός, ή, όν, leicht durchgehend, verdaulich, Medic., auch = den Durchfall fördernd ; Kompar., Arist. Probl. 21.12.