δυσποτμέω
δυσποτμέω, despair of oneself
Could not find δυσποτμοῦσι in Logeion dictionaries.
δυσποτμοῦσι present active participle masculine dative plural, present active participle neuter dative plural, present active indicative 3rd plural of δυσποτμέω
δυσποτμ-έω,
- despair of oneself, ἐν ἀρρωστίαις Plb. 33.17.1.
desesperar del destino, abatirse
τοῖς ἐν ταῖς πολυχρονίοις ἀρρωστίαις δυσποτμοῦσι
δυσποτμέω-ῶ (prés. -οῦσι) être malheureux, Pol. Fr. gr. 41 ; DS. Exc. Vat. 99, 26.
Étym. δύσποτμος.
δυσποτμέω, unglücklich sein, Suid. aus Pol.