εἰδωλολατρέω
en relig. crist.-jud. dar culto a dioses falsos, adorar ídolos, practicar la idolatría
ἑαυτοῖς μείζονα ἁμαρτίαν ἐπιφέρουσιν εἰδωλολατροῦντες
ἵνα μὴ εἰδωλολατρῆτε
de los judíos
• c. giro prep.
οἱ δίψυχοι ... διὰ τὴν δειλίαν αὐτῶν εἰδωλολατροῦσι
οἱ Ἑβραῖοι τῷ χρυσῷ εἰδωλολατρήσαντες ἐν μόσχῳ
εἰ. κατ' ἄγνοιαν
de los samaritanos
εἰδωλολατρέω-ῶ, adorer les idoles, être idolâtre, Orig. 3, 304 a Migne ; avec un acc. Clém. 1, 224 c Migne.
Étym. εἰδωλολάτρης.
εἰδωλολατρέω, Götzendiener sein, K.S.