καταπήγνυμι
καταπήγνυμι, to stick fast in the ground, plant firmly
Could not find καταπεπήγῃ in Logeion dictionaries.
καταπεπήγῃ perfect active subjunctive 3rd singular of καταπήγνυμι
καταπήγνῡμι and καταπηγνύω (Arist. Pol. 1324b20),
- stick fast in something, plant firmly, ἔγχος μὲν κατέπηξεν ἐπὶ χθονί Il. 6.213; ἐν δὲ σκόλοπας κ. 7.441, cf. Hdt. 4.72, Ar. Av. 360, PPetr. 3 p.121 (iii B. C.), etc.; εἰς τὴν γῆν κ. τὸν καυλόν Arist. HA 555b20; τὸ κέντρον ἐπὶ δένδρον Philum. Ven. 37.1:—Pass., -πᾰγέντος σκόλοπος S.E. P. 1.238, cf. Thphr. HP 3.1.1.
- 2 metaph., fix, crystallize, τὴν χύσιν τῆς ἀπειρίας τῷ περατοειδεῖ δεσμῷ Dam. Pr. 57.
- II Pass., with pf. and plpf. Act., stand fast or firm in, ἰὸς ἐν γαίῃ κατέπηκτο Il. 11.378; ἱστὸς -πεπηγώς Hp. Art. 43; στήλη -πεπηγυῖα Hdt. 7.30.
- 2 become congealed, freeze, Plb. 3.55.5; of fish, ὑπὸ τοῦ ψύχους κ. Arist. HA 601b31.
κατα·πήγνυμι (f. -πήξω, ao. κατέπηξα, pf. au sens neutre, καταπέπηγα ; pass. ao. 2 κατεπάγην)
I tr. ficher en terre, enfoncer, fixer solidement ; ἔγχος ἐπὶ χθονί, Il. 6, 213, ficher une javeline dans le sol ; σκόλοπας, Il. 7, 441 ; Hdt. 9, 97, ficher des pieux en terre ; εἰς τὴν γῆν, Arstt. H.A. 5, 28, 1, ficher en terre ||
II intr. au pf. et pl. q. pf. act. et aux temps du pass. :
1 être fiché ou fixé solidement : ἐν γαίῃ, Il. 11, 378, en terre ; abs. στήλη καταπεπηγυῖα, Hdt. 7, 30, colonne solidement fixée ||
2 être coagulé, congelé, Arstt. H.A. 8, 19 ; Pol. 3, 55, 5 ||
➳ Pl. q. pf. poét. κατέπηκτο, Il. 11, 378.
1. stevig vastzetten:
2. pass. intrans., met perf. en plqperf. stevig vast staan:
καταπήγνυμι, [ῡ], (πήγνυμι),
1) fest einstecken, einheften ; ἔγχος μὲν κατέπηξεν ἐπὶ χθονί Il. 6.213, er steckte die Lanze in der Erde fest, vgl. 7.441, 9.350 ; ἰὸς ἐν γαίῃ κατέπηκτο 11.378, er blieb in der Erde stecken ; τὸν ὀβελίσκον κατάπηξον πρὸ σαυτοῦ Ar. Av. 360 ; ἐν δὲ σκόλοπας κατέπηξαν Her. 9.97 ; στήλη καταπεπηγυῖα, feststehende Säule, 7.30 ; καταπαγεὶς σκόλοψ S.Emp. pyrrh. 1.238.
2) gerinnen, gefrieren lassen, u. im pass. wie im perf. II. act. gefrieren, gerinnen, Arist. H.A. 8.19 Pol. 3.55.5.
1) fest einstecken, einheften ; ἔγχος μὲν κατέπηξεν ἐπὶ χθονί Il. 6.213, er steckte die Lanze in der Erde fest, vgl. 7.441, 9.350 ; ἰὸς ἐν γαίῃ κατέπηκτο 11.378, er blieb in der Erde stecken ; τὸν ὀβελίσκον κατάπηξον πρὸ σαυτοῦ Ar. Av. 360 ; ἐν δὲ σκόλοπας κατέπηξαν Her. 9.97 ; στήλη καταπεπηγυῖα, feststehende Säule, 7.30 ; καταπαγεὶς σκόλοψ S.Emp. pyrrh. 1.238.
2) gerinnen, gefrieren lassen, u. im pass. wie im perf. II. act. gefrieren, gerinnen, Arist. H.A. 8.19 Pol. 3.55.5.
†καταπήγνυμι
[κατα- 5.]
3 sing. aor. κατέπηξε Il. 6.213, Il. 9.350.
3 pl. -αν Il. 7.441.
3 sing. aor. pass. κατέπηκτο Il. 11.378.
To fix, stick, plant : ἔγχος ἐπὶ χθονί Il. 6.213. Cf. Il. 7.441, Il. 9.350.
In pass. of an arrow entering the earth : ἰὸς ἐν γαίῃ κατέπηκτο Il. 11.378.
καταπήγνυμι , aor. κατέπηξα, mid. aor. sync. κατέπηκτο: stick fast, plant, mid. intrans., Il. 11.378.
καταπήγνυμι
and -ύω
fut. -πήξω
- Ito stick fast in the ground, plant firmly, Il., Hdt., etc.
- IIPass., with perf. and plup. act., to stand fast or firm in, Il.; absol., στήλη καταπεπηγυῖα Hdt.