κατατήκω
κατατήκω, to melt away, to make to fall away
Could not find κατατήκετʼ in Logeion dictionaries.
κατατήκετʼ present active imperative 2nd plural, present active indicative 2nd plural, present middle-passive indicative 3rd singular, imperfect middle-passive indicative 3rd singular, imperfect active indicative 2nd plural of κατατήκω
κατατήκω, Dor. κατα-τάκω [ᾱ],
- melt or thaw away, and in Pass., to be melted or thawed, ὡς δὲ χιὼν κατατήκετʼ . . ἥν τʼ Εὖρος κατέτηξεν Od. 19.205; κ. ὦπας δάκρυσι Theoc. Ep. 6; ψυχὴν λύπαις D.L. 8.18; κατατήκεσθαι τὸ θυμοειδές Phld. Mus. p.103 K.
- 2 dissolve, λίτρον κ. τὰς σάρκας Hdt. 2.87, cf. POxy. 40.8 (ii/iii A.D.); ἀέρα κ. πῦρ, i.e. rarifies it, Pl. Ti. 61a; κ. ὁ χρόνος Arist. Ph. 221a31; τὸ αἷμα dilute it, Gal. 6.262.
- 3 metaph., κ. τέχνην εἴς τι waste art and skill upon a thing, D.H. Dem. 51.
- II Pass., with pf. Act. κατατέτηκα, melt away, κατατήκομαι ἦτορ Od. 19.136; τὰ σπλάγχνα κατατετηκότα ἐξάγειν dissolved, Hdt. 2.87; κατατάκομαι S. El. 187 (lyr.), cf. Ant. 977 (lyr., tm.), ὑπὸ τοῖ . . ἄλγους κατατέτηκα Ar. Pl. 1034; ἔρωτι κατατήκεσθαι X. Smp. 8.3, Eub. 104: so with gen. added, τούτω κατετάκετο . . ἔρωτα Theoc. 14.26; κ. ἐν ψήφοις wear oneself away in . ., Luc. Epigr. 12.
κατα·τήκω :
I tr.
1 faire fondre : χιόνα, Od. 19, 206, la neige ; τὰς σάρκας, Hdt. 2, 87, dissoudre les chairs ; ἀέρα, Plat. Tim. 61a, dissoudre ou raréfier l’air ||
2 fig. consumer : τὴν ψυχὴν λύπαις, DL. 8, 19, consumer l’âme dans le chagrin ; τέχνην εἴς τι, DH. Dem. 51, épuiser son art à faire qqe ch. ||
II intr. (au pf. κατατέτηκα, et au pass. κατατήκομαι) se fondre, Plat. Tim. 65d ; fig. se fondre, Od. 19, 205 ; κατατήκομαι ἦτορ, Od. 19, 136, mon cœur se consume ; ἔρωτι κατατήκεσθαι, Xén. Conv. 8, 3 ; ou ὑπὸ τοῦ ἄλγους, Ar. Pl. 1034, se consumer d’amour ou de chagrin ||
➳ Dor. κατατάκομαι [ᾱκ] Soph. El. 187 ; Thcr. Idyl. 14, 26.
1. act. met acc., causat. doen smelten, ontdooien:
2. med.-pass. intrans. met perf.
κατατήκω, zusammenschmelzen, zerschmelzen ; ὡς δὲ χιὼν κατατήκετʼ ἐν ἀκροπόλοισιν ὄρεσφιν, ἥντʼ εὖρος κατέτηξεν Od. 19.205 ; λίτρον τὰς σάρκας Her. 2.87 ; γήϊνα μέρη κατατηκόμενα Plat. Tim. 65d. – Uebertr., Ὀδυσσῆα ποθοῦσα φίλον κατατήκομαι ἦτορ, ich verzehre mich im Herzen in Sehnsucht, Od. 19.136 ; ἅτις ἄνευ τοκέων κατατάκομαι Soph. El. 180 ; ὑπὸ τοῦ γὰρ ἄλγους κατατέτηκα Ar. Plut. 1034 ; ἔρωτι κατατετηκώς Eubul. bei Ath. XV.679 ; Theocr. 14.26 ; Xen. τῷ ταύτης ἔρωτι κατατηκεται Conv. 8.3 ; Sp.; aber auch τὴν ψυχὴν λύπαις κατατήκειν, DL. 8.19 ; κατατήκειν τέχνην εἴς τι Dion.Hal. de vi Dem. 51.
κατατήκω
[κατα- 5.]
3 sing. aor. κατέτηξε Od. 19.206.
- 1
To cause to melt, melt, dissolve : χιόνα Od. 19.206.
In pass., to be melted, melt, dissolve : ὡς χιὼν κατατήκεται Od. 19.205.
- 2
In pass., to waste or pine away : φίλον κατατήκομαι ἦτορ Od. 19.136.
- 1
κατατήκω , aor. κατέτηξε: melt down, melt; pass. intrans.; fig., ‘pine away,’ κατατήκομαι ἦτορ (acc. of specification), Od. 19.136.
κατατήκω
Doric -τάκω
fut. -τήξω
- Itrans. to melt away, to make to fall away, Hdt.
- IIPass., with perf. act. κατατέτηκα, to melt or be melting away, Od., Hdt., Attic