κατατήκω
κατατήκω, to melt away, to make to fall away
Could not find κατατετηκότα in Logeion dictionaries.
κατατετηκότα perfect active participle neuter nominative plural, perfect active participle neuter vocative plural, perfect active participle neuter accusative plural, perfect active participle masculine accusative singular of κατατήκω
κατατήκω, Dor. κατα-τάκω [ᾱ],
- melt or thaw away, and in Pass., to be melted or thawed, ὡς δὲ χιὼν κατατήκετʼ . . ἥν τʼ Εὖρος κατέτηξεν Od. 19.205; κ. ὦπας δάκρυσι Theoc. Ep. 6; ψυχὴν λύπαις D.L. 8.18; κατατήκεσθαι τὸ θυμοειδές Phld. Mus. p.103 K.
- 2 dissolve, λίτρον κ. τὰς σάρκας Hdt. 2.87, cf. POxy. 40.8 (ii/iii A.D.); ἀέρα κ. πῦρ, i.e. rarifies it, Pl. Ti. 61a; κ. ὁ χρόνος Arist. Ph. 221a31; τὸ αἷμα dilute it, Gal. 6.262.
- 3 metaph., κ. τέχνην εἴς τι waste art and skill upon a thing, D.H. Dem. 51.
- II Pass., with pf. Act. κατατέτηκα, melt away, κατατήκομαι ἦτορ Od. 19.136; τὰ σπλάγχνα κατατετηκότα ἐξάγειν dissolved, Hdt. 2.87; κατατάκομαι S. El. 187 (lyr.), cf. Ant. 977 (lyr., tm.), ὑπὸ τοῖ . . ἄλγους κατατέτηκα Ar. Pl. 1034; ἔρωτι κατατήκεσθαι X. Smp. 8.3, Eub. 104: so with gen. added, τούτω κατετάκετο . . ἔρωτα Theoc. 14.26; κ. ἐν ψήφοις wear oneself away in . ., Luc. Epigr. 12.
κατα·τήκω :
I tr.
1 faire fondre : χιόνα, Od. 19, 206, la neige ; τὰς σάρκας, Hdt. 2, 87, dissoudre les chairs ; ἀέρα, Plat. Tim. 61a, dissoudre ou raréfier l’air ||
2 fig. consumer : τὴν ψυχὴν λύπαις, DL. 8, 19, consumer l’âme dans le chagrin ; τέχνην εἴς τι, DH. Dem. 51, épuiser son art à faire qqe ch. ||
II intr. (au pf. κατατέτηκα, et au pass. κατατήκομαι) se fondre, Plat. Tim. 65d ; fig. se fondre, Od. 19, 205 ; κατατήκομαι ἦτορ, Od. 19, 136, mon cœur se consume ; ἔρωτι κατατήκεσθαι, Xén. Conv. 8, 3 ; ou ὑπὸ τοῦ ἄλγους, Ar. Pl. 1034, se consumer d’amour ou de chagrin ||
➳ Dor. κατατάκομαι [ᾱκ] Soph. El. 187 ; Thcr. Idyl. 14, 26.
1. act. met acc., causat. doen smelten, ontdooien:
2. med.-pass. intrans. met perf.
κατατήκω, zusammenschmelzen, zerschmelzen ; ὡς δὲ χιὼν κατατήκετʼ ἐν ἀκροπόλοισιν ὄρεσφιν, ἥντʼ εὖρος κατέτηξεν Od. 19.205 ; λίτρον τὰς σάρκας Her. 2.87 ; γήϊνα μέρη κατατηκόμενα Plat. Tim. 65d. – Uebertr., Ὀδυσσῆα ποθοῦσα φίλον κατατήκομαι ἦτορ, ich verzehre mich im Herzen in Sehnsucht, Od. 19.136 ; ἅτις ἄνευ τοκέων κατατάκομαι Soph. El. 180 ; ὑπὸ τοῦ γὰρ ἄλγους κατατέτηκα Ar. Plut. 1034 ; ἔρωτι κατατετηκώς Eubul. bei Ath. XV.679 ; Theocr. 14.26 ; Xen. τῷ ταύτης ἔρωτι κατατηκεται Conv. 8.3 ; Sp.; aber auch τὴν ψυχὴν λύπαις κατατήκειν, DL. 8.19 ; κατατήκειν τέχνην εἴς τι Dion.Hal. de vi Dem. 51.
κατατήκω
[κατα- 5.]
3 sing. aor. κατέτηξε Od. 19.206.
- 1
To cause to melt, melt, dissolve : χιόνα Od. 19.206.
In pass., to be melted, melt, dissolve : ὡς χιὼν κατατήκεται Od. 19.205.
- 2
In pass., to waste or pine away : φίλον κατατήκομαι ἦτορ Od. 19.136.
- 1
κατατήκω , aor. κατέτηξε: melt down, melt; pass. intrans.; fig., ‘pine away,’ κατατήκομαι ἦτορ (acc. of specification), Od. 19.136.
κατατήκω
Doric -τάκω
fut. -τήξω
- Itrans. to melt away, to make to fall away, Hdt.
- IIPass., with perf. act. κατατέτηκα, to melt or be melting away, Od., Hdt., Attic