κατοικητήριον
κατοικητήριον, a dwelling-place, abode
κατοικ-ητήριον, τό,
- dwelling-place, abode, LXX Ex. 12.20; κ. θεοῦ, δαιμονίων, Ep.Eph. 2.22, Apoc. 18.2.
κατοικητήριον, ου (τὸ) lieu d’habitation, résidence, séjour, Spt. Ex. 12, 20, etc. ; NT. Apoc. 18, 2, etc.
Étym. κατοικέω.
κατοικητήριον, τό, Wohnort, Aufenthaltsort, NT.
κατοικητήριον, ου, τό,
from κατοικέω
- a dwelling-place, abode, NTest.