μαργάω
μαργάω, rage furiously
μαργ-άω, (μάργος) only in part. μαργῶν
- raging, esp. in battle, A. Th. 380; οἱ μαργῶντες S. Fr. 842; φόνου μαργῶντος E. HF 1005; μαργῶσαν χέρα Id. Hec. 1128; [ἵπποι] μαργῶσαι φρένας Id. Hipp. 1230, cf. Call. Fr. 98a; μαργῶσα γνάθος ravenous jaw, A. Fr. 258: c. inf., μ. ἱέναι δόρυ madly eager to . ., E. Ph. 1247.
μαργάω-ῶ (seul. prés. part.) être hors de soi, être en démence, en fureur, en parl. de pers. et de choses, Eschl. Sept. 380, etc. ; Eur. Hec. 1128, etc. ; avec un inf. Eur. Ph. 1247.
Étym. μάργος.
μαργάω, wie μαργαίνω, rasend sein, unsinnig wüten, von heftiger Kampfeswut, Aesch. Spt. 362 ; ἀλλʼ ἔσχε μαργῶντʼ αὐτόν Eur. Phoen. 1156, ὅς νιν φόνου μαργῶντος ἔσχε, Herc.Fur. 1005 ; auch μαργῶσαν χέρα, Hec. 1128 ; gierig sein, μαργῶσα γνάθος, Aesch. frg. 237.
μαργάω,
μάργος
- raging, Aesch.; c. inf., μαργῶν ἱέναι madly eager to go, Eur. only used in part. μαργῶν