μελαμβαθής
μελαμβαθής, darkly deep
μελαμ-βᾰθής, ές,
- darkly deep, Ταρτάρου κευθμών A. Pr. 221; ἀκταὶ Ἀχέροντος S. Fr. 523 (v.l. -βαφεῖς) ; σηκὸς δράκοντος E. Ph. 1010 (v.l. -βαφής) ; εἴδωλον v.l. in B. Fr. 25; cf. μελαγκευθής.
μελαμ·βαθής, ής, ές [βᾰ] noir et profond, Eur. Ph. 1010 ; en parl. du Tartare, Eschl. Pr. 219 ; des bords de l’Achéron, Soph. fr. 469.
Étym. μέλας, βάθος.
μελαμβαθής, ές, mit schwarzer Tiefe, tief und schwarz ; Ταρτάρου μελαμβαθὴς κευθμών, Aesch. Prom. 219 ; Soph. frg. 469 ; σῆκον ἐς μελαμβαθῆ δράκοντος, Eur. Phoen. 1017 ; sp.D., wie Ap.Rh. 4.516.
μελαμβαθής
μελαμ-βᾰθής, ές
βάθος
- darkly deep, Aesch., Eur.