μενοινάω

μενοιν-άω, Ep. μενοιν-ώω Il. 13.79; 3 sg. μενοινάᾳ 19.164: Ep. impf. μενοίνεον 12.59; 3 sg. ἐμενοίνα Hes. Sc. 368, μενοίνα Od. 11.532, Theoc. 25.62: aor. μενοίνησεν Od. 2.36; subj. μενοινήσωσι Il. 10.101; opt. μενοινήσειε 15.82 (but subj. μενοινήῃσι Aristarch.), Od. 2.248: (μένος): —

• = μενεαίνω, desire eagerly, φρεσὶν ᾗσι μ. Od. 2.34; μετὰ φρεσὶ σῇσι Il. 14.264; θυμῷ, ἐνὶ θυμῷ, 19.164, Od. 2.248: mostly c. acc. rei, ib. 285, al.; ἔργα πολλὰ μ. Pi. N. 11.45; νόῳ ὅγε πολλὰ μενοίνα Theoc. l.c.: also c. pres. inf., μ. πολεμίζειν Il. 19.164, cf. Od. 22.217: c. aor. inf., 2.248, 21.157, Pi. P. 1.43; also μενοίνεον εἰ τελέουσι were eager to see whether . ., Il. 12.59: rarely abs., ὧδε μενοινῶν so eager [for battle], 15.293; μ. τινί τι design or purpose something against one, κακὰ δὲ Τρώεσσι μενοίνα Od. 11.532: c. dat. rei alone, strive for a thing, μ. χρήμασι Thgn. 461.—Ep. and Lyr., twice in Trag., in pres., τί ποτε μενοινᾷ; S. Aj. 341; νιν σφάξαι μενοινᾷς E. Cyc. 448; once in Ar., pres., ἐξελεῖν ἡμῶν μενοινῶν . . τἀνθρήνια V. 1080.

μενοινάω, u. ep. zsgzn u. gedehnt μενοινώω, Il. 13.79, wie μενοινώων, Ap.Rh. 4.1255 ; μενοινάᾳ, Il. 19.164, u. so conj. μενοινήῃσι mit Aristarch 15.82 zu lesen, wo Bekkers Interpunktion Buttmanns u. Spitzners Gründe für den opt. μενοιήσειε widerlegt (μένος, vgl. μενεαίνω); heftig verlangen, begehren, im Sinne haben, beabsichtigen ; mit dem accus., ὅ τι φρεσὶ σῇσι μενοινᾷς, Il. 14.221, τίη δὲ σὺ ταῦτα μετὰ φρεσὶ σῇσι μενοινᾷς, ib. 264, σοὶ δʼ ὁδὸς οὐκέτι δηρὸν ἀπέσσεται, ἣνσὺ μενοινᾷς, Od. 2.285, öfter ; auch κακὰ δὲ Τρώεσσι μενοίνα, er sann auf Uebel gegen die Troer, 11.532 ; – c. inf. praes., εἴπερ γὰρ θυμῷ γε μενοινάᾳ πολεμίζειν, Il. 19.164, vgl. 10.101, Od. 2.36, u. aor., ἔλπετʼ ἐνὶ φρεσὶν ἠδὲ μενοινᾷ γῆμαι Πηνελόπειαν, 21.157, vgl. 2.248 ; – ἔργα πολλά Pind. N. 11.45 ; βαλεῖν P. 1.53 ; χρήμασι μενοινᾶν, Dingen nachtrachten, nachstreben, Theogn. 461. Einzeln auch bei den folgenden Dichtern ; σφάξαι νιν μενοινᾷς Eur. Cycl. 447 ; ἐξελεῖν μενοινῶν τἀνθρήνια Ar. Vesp. 1080 ; Ap.Rh.

μενοινάω

1 sing. pres. μενοινώω Il. 13.79.

3 sing. subj. μενοινάᾳ Il. 19.164. μενοινήῃσι Il. 15.82. From μενοινέω

3 pl. impf. μενοίνεον Il. 12.59.

• • 1

    To wish, desire, be bent upon : ὅ τι φρεσὶ σῇσι μενοινᾷς Il. 14.221, ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ἀΐξῃ νόος ἀνέρος ... μενοινήῃσί τε πολλά (forms many wishes, i.e. wishes himself in this place or that) Il. 15.82. Cf. Od. 2.34, 275, 285, Od. 4.480, Od. 6.180, Od. 15.111, Od. 17.355.

    To turn over in one’s mind, to design, purpose : νόος οἱ ἄλλα μενοινᾷ Od. 2.92= Od. 13.381. Cf. Od. 11.532, Od. 18.283.

    To turn over (in one’s mind) with anxiety : τίη δὲ σὺ ταῦτα μετὰ φρεσὶ σῇσι μενοινᾷς; (why let that trouble thee?) Il. 14.264.

    To show eagerness or ardour.

    With dependent clause : μενοίνεον εἰ τελέουσιν Il. 12.59.

    Absol. : ὧδε μενοινῶν Il. 15.293.

  • 2

    To desire, be eager or anxious, long, be minded, to do something.

    With infin. : μάχεσθαι Il. 10.101. Cf. Il. 13.79, 214, Il. 19.164 : Od. 2.36, 248, Od. 21.157, Od. 22.217.

μενοινάω

• 1desire eagerly ἀλλʼ ἔμπαν μεγαλανορίαις ἐμβαίνομεν, ἔργα τε πολλὰ μενοινῶντες N. 11.45 c. inf., λίθον, τὸν αἰεὶ μενοινῶν κεφαλᾶς βαλεῖν εὐφροσύνας ἀλᾶται O. 1.58 ἄνδρα δʼ ἐγὼ κεῖνον αἰνῆσαι μενοινῶν, ἔλπομαι P. 1.43

μενοινάω , μενοινέω, μενοινώω subj. μενοινάᾳ, μενοινήῃσι, aor. 1 ἐμενοίνησα: have in mind, ponder (Il. 12.59), intend, devise; φρεσί, μετὰ φρεσί, ἐνὶ θῡμῷ, ὁδόν, νόστον, κακά τινι, Od. 11.532.

μενοινάω, μένος

• to desire eagerly, to be bent on a thing, c. acc., Hom.: also c. inf. to be eager to do, Hom.:—absol., ὧδε μενοινῶν so eager, Il.:— μ. τί τινι to design or purpose something against one, κακὰ Τρώεσσι μενοίνα Od.; c. dat. rei, to strive for a thing, Theogn. from μενοινή