μινυνθάδιος

μινυνθ-άδιος [ᾰ], α, ον,

• short-lived, μ. γὰρ ἔμελλεν ἔσσεσθαι Il. 15.612, cf. Od. 19.328; μ. νοῦσος, ὕπνος, A.R. 2.856, 3.690; μαζοί Tryph. 603: Comp. -ώτερος, ἄλγος Il. 22.54.
• • II later, small, μ. γαίης Emp. 85; μινυνθαδία· ἡ σελήνη, Hsch.

μινυνθάδιος, kurz dauernd, kurze Zeit lebend ; ἄνθρωποι δὲ μινυνθάδιοι τελέθουσιν, Od. 19.328 ; μινυνθάδιος γὰρ ἔμελλεν ἔσσεσθαι, Il. 15.612, vgl. 21.84 ; auch μινυνθάδιος δέ οἱ αἰὼν ἔπλετο, 4.478 ; μινυνθαδιώτερον ἄλγος, 22.54 ; sp.D., wie Ap.Rh. 2.856.

μινυνθάδιος

[μίνυνθα.]

Lasting but a short time, short : αἰών Il. 4.478= Il. 17.302.

In comp. : μινυνθαδιώτερον ἄλγος ἔσσεται Il. 22.54.

Of persons, short-lived Il. 1.352, Il. 15.612, Il. 21.84 : Od. 11.307, Od. 19.328.

μινυνθάδιος , comp. -διώτερος: lasting but a little while, brief, Il. 22.54, Il. 15.612.

μινυνθάδιος μῐνυνθάδιος, α, ον

• shortlived, Hom.:—comp. μινυνθαδιώτερος Il.