οὐλόμενος
οὐλόμενος, destructive, baneful
Could not find οὐλομένης in Logeion dictionaries.
οὐλομένης feminine genitive singular of οὐλόμενος
οὐλόμενος, η, ον, poet. (metri gr.) for ὀλόμενος, aor. part. of ὄλλυμαι, used as a term of abuse,
- accursed, i.e. one of or to whom the word ὄλοιτο (or ὄλοιο) may be used (opp. ὀνήμενος), Il. 14.84; ἄλοχος Od. 4.92; μῆνις Il. 1.2; Ἄτη 19.92; φάρμακον Od. 10.394; γαστήρ 15.344; Γῆρας Hes. Th. 225, etc.; νοῦσος Pi. P. 4.293; ἔριδες, ὕβρις, Thgn. 390, 1174; Νεῖκος Emp. 17.19: used by Trag. in lyr., στένω σε τᾶς οὐ. τύχας A. Pr. 399; πρὸς ἀδελφῶν οὐλόμενʼ αἰκίσματα νεκρῶν E. Ph. 1529; also in trim. in unlengthd. form, ὀλόμενε παίδων, ποῖον εἴρηκας λόγον; Trag.Adesp. 2 (= S. Fr. 185).
- II ruined, lost: hence, unhappy, wretched, ἵετε δάκρυ καναχὲς ὀλόμενον ὀλομένῳ δεσπότᾳ A. Ch. 152; in lit. sense, ἃ πλείστους ἔκανεν Ἑλλάνων δορὶ παρὰ ποταμὸν ὀλομένους E. Or. 1307; πύργων ὀλομένων (v.l. οὐλ.) Id. IT 1109; τίς ἄρα μʼ . . πατρίδος οὐλομένας ἀπολωτιεῖ; Id. IA 792 (in the two last passages Erfurdt conjectured ὀλλυμένων, ὀλλυμένας); Aeol. ὠλόμενος dub. sens. in Alc. Oxy. 1788Fr. 4.20.
οὐλόμενος, η, ον :
1 pass. perdu, ruiné, Eur. Or. 1307 sous la forme ὀλομένους ||
2 act. pernicieux, funeste, Il. 19, 92 ; Od. 10, 394, etc. ; Hés. Th. 225, etc. ; Pd. P. 10, 41, etc. ; A. Rh. 1, 802 ; dans les Trag. seul. Eschl. Pr. 399 ; Eur. Ph. 1529 (part. ao. 2 moy. poét. d’ὄλλυμι, p. ὀλόμενος).
1. act. verderfelijk, onheil brengend:
2. pass. ongelukkig, vervloekt.
οὐλόμενος, eigtl. poet. für ὀλόμενος, part. aor.2 med. von ὄλλυμι, nur adjektivisch gebraucht, verderblich, Unheil bringend ; von Personen, Il. 14.84 ; ἄλοχος, Od. 4.92, 11.410 u. öfter ; von Sachen, γαστήρ, 17.474, öfter ; μῆνιν οὐλομένην, ἣ μυρίʼ Ἀχαιοῖς ἄλγεʼ ἔθηκεν, Il. 1.2 ; aber Od. 18.273, γάμος οὐλομένης ἐμέθεν, τῆς τε Ζεὺς ὄλβον ἀπηύρα, erklärt man des Zusatzes wegen für »verloren«, »unglücklich«, Apoll. Lex. Hom. τῆς ἀπολομένης ; – Pind. nennt das Alter u. die Krankheit so, P. 4.293, 10.41 ; vgl. Hes. Th. 225 ; sp.D., wie Ap.Rh. 1.802.
Bei Soph. Ant. 833 steht οὐλομένα, sonst nicht bei Tragg., daher man auch bei Soph. hat ändern wollen.
Bei Soph. Ant. 833 steht οὐλομένα, sonst nicht bei Tragg., daher man auch bei Soph. hat ändern wollen.
οὐλόμενος
-η, -ον
[metrical variant of ὀλόμενος,
aor. pple. mid. of ὄλλυμι. For the sense cf. ὀνήμενος under ὀνίνημι 2.]
Accursed, unblest : μῆνιν Il. 1.2. Cf. Il. 5.876, Il. 19.92 : φάρμακον Od. 10.394. Cf. Od. 4.92, Od. 11.410, 555, Od. 15.344, Od. 17.287, 474, Od. 18.273, Od. 24.97.
In voc. masc. Il. 14.84 : Od. 17.484.
οὐλόμενος
- 1wretched οὐλομέναν νοῦσον P. 4.293 γῆρας οὐλόμενον P. 10.41 στάσιν οὐλομέναν Pae. 9.15
οὐλόμενος (ὄλλῡμι): accursed, cursed, properly designating that upon which the imprecation ὄλοιο has been pronounced.
οὐλόμενος, η, ον
aor2 mid. part. of ὄλλυμι, used as adj.
- Idestructive, baneful, Lat. fatalis, Hom., Hes., etc.
- IIunhappy, undone, lost, Lat. perditus, Aesch., Eur.