παρακινδυνευτικός

παρακινδυν-ευτικός, ή, όν,

• venturesome, audacious, λόγος Pl. Sph. 242b, D. 25.43: Sup., Dam. Pr. 5; of a person, App. Hann. 50. Adv. -κῶς, λέγειν Pl. R. 497e: Comp. -ώτερον Longin. 32.3.

παρακινδυνευτικός, [ῡ], ή, όν, waghaft, gewagt ; λόγος, Plat. Soph. 242b ; παρακινδυνευτικοῦ λόγου ἅψασθαι, Dem. 25.43 ; Sp.; auch adv., ὡς προθύμως καὶ παρακινδυνευτικῶς μέλλω λέγειν, Plat. Rep. VI.497e.

παρακινδυνευτικός παρακινδῡνευτικός, ή, όν

• venturesome, audacious, Plat., Dem.: adv., παρακινδυνευτικῶς λέγειν Plat. from παρακινδυνεύω