παραχωρητέος
παραχωρητέος, one must give way
παραχωρητέος, α, ον, vb. de παραχωρέω, Xén. Lac. 9, 5 ; Str. 177.
παραχωρητέος, adj. verb. von παραχωρέω, zu weichen, nachzugeben, Xen. de rep. Lac. 9.5 u. Sp.
παραχωρητέος, ον,
verb. adj. of παραχωρέω
- one must give way, Xen.