παραχωρητικός
παραχωρητικός, disposed to yield in respect of
παραχωρ-ητικός, ή, όν,
- disposed to yield in respect of, δόξης καὶ δυνάμεως Plu. Frat. 2.485c; τὸ -κόν complaisance, M.Ant. 1.16.
- II in Law. received or executed in consideration for a surrender, ἀργύριον BGU 906.10 (i A.D.); διεγγύημα PLond. 2.300.14 (ii A.D.); ὁμολογία Sammelb. 6000.15 (vi A.D.).
παραχωρητικός, ή, όν, qui cède volontiers, accommodant, Plut. M. 485b ; τὸ π. M. Ant. 1, 16, complaisance.
Étym. παραχωρέω.
παραχωρητικός, ή, όν, nachgebend, nachgiebig ; M.Ant. 1.16 ; Plut.