πρόπολος
πρόπολος, servant
Could not find προπόλοισι in Logeion dictionaries.
προπόλοισι feminine dative plural, masculine dative plural, neuter dative plural of πρόπολος
πρόπολος, ον, (πέλομαι, τέλλω)
- going or acting before:
- 1 servant that goes before one, attendant, minister, τυράννων A. Ch. 357 (lyr.): abs., Xenoph. 1.18, E. Hipp. 200 (anap.), Ar. Nu. 436; rower, Pi. O. 13.54.
- 2 one who serves a god, esp. one who interprets his will to men, minister, [Ἑκάτη] οἱ π. ἔπλετο h.Cer. 440; ὄνειρος Ἀΐδα π. v.l. in Ar. Ra. 1333 (lyr.); Ἡσίοδος π. Μουσᾶν B. 5.192; Πίνδαρος . . Πιερίδων π. AP 7.35 (Leon.); Μουσάων π . . . Ὀρφέα Poet. ap. Alcid. Od. 24; αἰθέρος π . . . πελειαί Simm. ap. Ath. 11.491c; of the Κουρῆτες, Str. 10.3.7.
- b temple-servant, Hdt. 2.63; θεοῦ π. Ar. Pl. 670; Ἐνοδίας E. Hel. 570, cf. AP 6.269 (Sapph.), Str. 5.3.5, D.H. 1.76.
- II as Adj., c. dat., ministering to, devoted to, ἐπινικίοισιν ἀοιδαῖς Pi. N. 4.79; θεῷ IG 1(2).825.
πρό·πολος, ου (ὁ, ἡ) qui marche devant, d’où :
I serviteur, servante : τινος, Eschl. Ch. 359, de qqn ; abs. Eur. Hipp. 200, Suppl. 72, etc. ||
II p. ext. :
1 ministre d’un dieu, interprète des volontés d’un dieu, Hh. Cer. 440 ; Ar. Ran. 1333 ; fig. Πίνδαρος Πιερίδων πρ. Anth. 7, 35, Pindare, serviteur des Muses ||
2 serviteur d’un temple, c. νεωκόρος, Hdt. 2, 64 ; Ar. Pl. 670 ; Eur. Hel. 570 ; Str. 232, 466 ; DH. 1, 76 ||
3 rameur, Pd. O. 13, 77.
Étym. π. πολέω.
πρόπολος, vorn befindlich, vorangehend ; bes.
a) vorangehender Diener, Dienerin, τινί, H.h. Cer. 440 ; Eur. Hipp. 200, Hel. 576 ; Ruderknecht, Pind. Ol. 13.54 ; bes. vom heiligen Dienste, θεοῦ, Priester, Priesterin, übh. Tempeldiener, Her. 2.64.
b) der Vorsteher, der Erste, Vorzüglichste, ἀοιδαῖς πρόπολον ἔμμεν, Pind. N. 4.79 ; πρόπολος τῶν μεγίστων χθονίων ἐκεῖ τυράννων, Aesch. Ch. 353.
a) vorangehender Diener, Dienerin, τινί, H.h. Cer. 440 ; Eur. Hipp. 200, Hel. 576 ; Ruderknecht, Pind. Ol. 13.54 ; bes. vom heiligen Dienste, θεοῦ, Priester, Priesterin, übh. Tempeldiener, Her. 2.64.
b) der Vorsteher, der Erste, Vorzüglichste, ἀοιδαῖς πρόπολον ἔμμεν, Pind. N. 4.79 ; πρόπολος τῶν μεγίστων χθονίων ἐκεῖ τυράννων, Aesch. Ch. 353.
πρόπολος
- 1servant Μήδειαν ναὶ σώτειραν Ἀργοῖ καὶ προπόλοις i. e. sailors O. 13.54 πάτραν ἵνʼ ἀκούομεν, Τιμάσαρχε, τεὰν ἐπινικίοισιν ἀοιδαῖς πρόπολον ἔμμεναι N. 4.79
πρόπολος
πρό-πολος, ον,
πολέω
- Iemploying oneself before:
- 1a servant that goes before one, an attendant, minister, Aesch., Eur., etc.: a rower, Pind.
- 2one who serves a god, a minister, Hhymn., Ar.:—generally, a temple-servant, bedel, like νεωκόρος, Hdt., Ar., etc.
- IIas adj. ministering to a thing, devoted to it, Pind.