προσενεκτέον

προσενεκτέον, (προσφέρω)

• one must apply, administer, offer, [τῷ σώματι] σιτία Arist. MM 1199b29, cf. Ph. 2.372, Sor. 1.53, Porph. Abst. 2.61.
• • • 2 (προσφέρομαι) one must deal with, πράως τοῖς οἰκέταις D.S. 34/5.2.33; ὡς συγγενέσιν τοῖς πολίταις Simp. in Epict. p.89 D.; δήμῳ Them. Or. (i.e. Constant. pro Them.) p.20c.
  • II προσενεκτέος, α, ον, to be administered, Alex.Trall. 2.