προσκλίνω
προσκλίνω, to make to lean against, put against
Could not find προσκλιθείς in Logeion dictionaries.
προσκλιθείς aorist passive participle masculine nominative singular, aorist passive participle masculine vocative singular of προσκλίνω
προσ-κλίνω [ῑ],
- cause to lean against, place against, βέλος προσέκλινε κορώνῃ Od. 21.138, 165:—Pass., πατρὸς ἐμοῖο θρόνος ποτικέκλῐται (Ep. and Dor. pf. Pass.) αὐτῇ stands by her, i.e. hers, or the pillar, 6.308; νῶτον ποτικεκλιμένον his back thereon reclined, Pi. P. 1.28; ὁ ἱερεὺς -κλείνεται (sic) πρὸς με[. . ] IG 42(1).742.11 (Epid., ii/iii A.D.); προσκλιθείς τινι turning towards him, Philostr. VA 3.30.
- 2 π. τὴν θύραν close the door, J. AJ 5.4.2.
- II turn or incline towards, τὴν ψυχὴν τοῖς λόγοις v.l. in Plu. Aud.poet. 2.36d; τὸν νοῦν τῶν θεῶν τοῖς ἀνθρώποις Iamb. Myst. 1.12.
- III seemingly intr. (sc. ἑαυτόν), incline towards, be attached to one, join his party, τοῖς Ῥοδίοις Plb. 4.51.5, cf. 5.86.10 (Reiske for προσκιν (-κυν-) οῦσι) ; ταῖς Μιθραδάτου ἐλπίσιν Agatharch. Fr.Hist. 16 J.:—Pass., προσκλιθῆναί τινι LXX 2 Ma. 14.24, Act.Ap. 5.36, S.E. M. 7.324.
- IV Gramm., inflect, ἔξωθεν -κλιθῆναι A.D. Synt. 324.18.
προσ·κλίνω [ῑ]
I tr.
1 appuyer contre ou sur : τί τινι, Od. 21, 138, 165, appuyer une ch. sur ou contre une autre ; au pass. être appuyé sur ou contre, dat. Od. 6, 308 ; abs. Pd. P. 1, 54 ||
2 incliner vers, fig. : τινὶ τὴν ψυχήν, Plut. M. 36d, incliner l’âme vers qqe ch. ||
II intr.
1 pencher vers, du côté de : τινί, Pol. 4, 51, 5, etc. incliner vers le parti de qqn ||
2 t. de gr. décliner, Dysc. Synt. 319, 10 ||
Moy. m. sign. intr. Sext. M. 7, 324 ||
➳ Dor. pf. pass. 3 sg. ποτικέκλιται, Od. 6, 308 ; part. ποτικεκλιμένον, Pd. l. c.
1. act. met acc. plaatsen tegen, met dat.:
2. pass. aanleunen tegen, met dat.:
προσκλίνω, daranlehnen, daranlegen, τί τινι, wie βέλος καλῇ προσέκλινε κορώνῃ, Od. 21.138, 165 ; θρόνος προσκέκλιται αὐγῇ (v.l. αὐτῇ, vgl. Nitzsch zur Stelle), der Sessel steht angelehnt am Scheine des Herdfeuers, 6.308 ; νῶτον ποτικεκλιμένον, Pind. P. 1.28. – In späterer Prosa = machen, daß sich die Wagschale nach einer Seite hinneigt ; übertr., προσκλίνει τὴν τοῦ νέου ψυχὴν τοῖς ἐν φιλοσοφίᾳ λόγοις, wendet, richtet sie dahin, Plut. de aud. poet. g.E.; – u. intr., sich wohin neigen, auf eine Partei, auf Jemandes Seite treten, Pol. 4.51.5 u. a.Sp.
†προσκλίνω
ποτικλίνω
[προσ- 1.]
3 sing. aor. προσέκλινε Od. 21.138, 165.
3 sing. pf. pass. ποτικέκλιται Od. 6.308.
To cause to lean, set, support, against.
With dat. : βέλος προσέκλινε κορώνῃ Od. 21.138= 165.
In pass., to lean or be supported (so as to be) close to.
With dat.: πατρὸς ἐμοῖο θρόνος ποτικέκλιται αὐτῇ (is set close to the queen’s) Od. 6.308.
Strong
**
1. to make to lean against.
2. to make the scale incline one way or another; hence, metaph., of persons, to incline (sc. ἑαυτόν) towards: pass., Ac 5:36.†
προσκλίνω , ipf. προσέκλῑνε, pass. perf. ποτικέκλιται: lean against, τινί τυ; perf. pass., is placed or stands near. (Od.)
προσκλίνω
fut. -κλινῶ
- Ito make to lean against, put against, Od.:—Pass., θρόνος ποτικέκλιται (Doric perf. pass.) αὐτῇ κίονι leans or stands against the pillar, Od.; νῶτον ποτικεκλιμένον his back thereon reclined, Pind.
- IIPass. to incline towards, to be attached to one, NTest.