προσκρίνω
προσκρίνω, adjudge
Could not find προσκρίναντος in Logeion dictionaries.
προσκρίναντος aorist active participle masculine genitive singular, aorist active participle neuter genitive singular of προσκρίνω
προσ-κρίνω [ῑ],
- adjudge or award, τὴν χώραν αὐτῷ SIG 679.55 (ii B.C.), cf. J. BJ Prooem. 4, D.L. 1.74:—Pass., τῷ θεῷ Ph. 1.690, cf. PAmh. 64.5 (ii A.D.), etc.
- II Pass., to be joined with, assimilated, opp. ἀποκρίνομαι, Anaxag. 14, cf. Gal. 8.721; τῷ σώματι Dam. Pr. 402.
προσ·κρίνω [ῑ] :
1 adjuger : τί τινι, DL. 1, 74 ; Jos. B.J. proœm. 4, qqe ch. à qqn ||
2 rapprocher, d’où au pass. être rapproché, réuni, amalgamé, Anaxag. fr. 12 Mullach.
προσκρίνω, durch ein Urteil zusprechen, zuerkennen ; pass. damit vereinigt, hinzugesetzt werden ; Sp., wie DL. 1.74.