προσκόπτω
προσκόπτω, to strike
Could not find προσκόψαντά in Logeion dictionaries.
προσκόψαντά aorist active participle neuter nominative plural, aorist active participle neuter vocative plural, aorist active participle neuter accusative plural, aorist active participle masculine accusative singular of προσκόπτω
προσκόπτω,
- strike one thing against another, πρὸς λίθον τὸν πόδα LXX Ps. 90(91).12; π. τὸν δάκτυλόν που Ar. V. 275 (lyr).
- b intr., stumble or strike against, τινι X. Eq. 7.6, Alex. 81, Arist. Pr. 882b18, GC 326a27, etc.; π. τῷ ὀφθαλμῷ (sc. ῥίζῃ κυάμου) Thphr. HP 4.8.8; of liquid, to be checked by striking against, c. dat., Plu. Lyc. 9; πνεῦμα προσκόπτον broken, interrupted breathing, Hp. Aph. 4.68.
- 2 π. τῷ ἄξονι encounter friction at . ., Arist. Mech. 852a32.
- II metaph., = προσκρούω III, offend, Posidipp. 36; τοῖς πολλοῖς Plb. 5.49.5; οὐ μόνον δυσαρεστήσειν ἀλλὰ καὶ προσκόπτειν ἔμελλε προφανῶς, of an open breach, Id. 7.5.6.
- 2 take offence at, ἵνα μή μοι προσκόψῃς PCair.Zen. 463.11 (iii B.C.); τῇ βαρύτητί τινος Plb. 1.31.7, cf. Carneisc. Herc. 1027.14; θεοὺς -κόψαντάς τισι D.S. 13.59; of things, π. τῷ ζῆν to be disgusted with life, Id. 4.61:—Pass., δῆμος π. αὐτῷ διά τι being offended with him, App. BC 2.27, cf. Phld. Piet. 30, M.Ant. 9.3.
προσ·κόπτω (pf. προσκέκοφα)
I tr. heurter contre : δάκτυλον, Ar. Vesp. 275, se heurter ou se blesser le doigt ; πρὸς λίθον τὸν πόδα, NT. Matth. 4, 6 ; Luc. 4, 11, se heurter ou se blesser le pied contre une pierre ||
II intr. :
1 se heurter contre, dat. Xén. Eq. 7, 6 ; Arstt. Probl. 5, 17, etc. ||
2 fig. faire un faux pas, commettre une faute : εἴς τι, Arét. se tromper sur qqe ch. ||
3 heurter, choquer, offenser, mécontenter, dat. Pol. 5, 49, 5 ; 7, 5, 6 ; Syn. 301a ||
4 se buter contre, s’impatienter de, dat. Th. H.P. 4, 8, 8, etc. ; se dégoûter de : τινί, DS. 4, 61, de qqe ch. ; avec un rég. de pers. : τινί, Pol. 5, 7, 5, se brouiller avec qqn ||
Moy. se buter contre, être mécontent de, dat. App. Civ. 2, 27.
1. met acc. stoten (tegen);
2. intrans. stokken:
προσκόπτω, 1) anschlagen, anstoßen, bes. mit dem Fuße, προσέκοψεν τῷ σκότῳ τὸν δάκτυλόν που, Ar. Vesp. 275 ; μὴ προσκόψῃς πρὸς λίθον τὸν πόδα, Matth. 4.6 ; einen Fehltritt tun, offendere, Nicarch. 22 (XI.1); Xen. de re Eq. 7.6.
2) übertr., anstoßen, fehlen, beleidigen, προσέκοπτε τοῖς πολλοῖς, ἐλύπει δὲ καὶ τὸν Ἀντίοχον, Pol. 5.49.5 ; stärker als δυσαρεστέω, 7.5.6 ; ein Aergernis an Einem od. Etwas nehmen, unwillig sein, τινί, über Etwas, 1.31.7 u. öfter, u. Sp., wie Plut.; τῷ ζῆν, des Lebens überdrüssig sein, DS. 4.63 ; so auch im pass., M.Ant. 9.3.
2) übertr., anstoßen, fehlen, beleidigen, προσέκοπτε τοῖς πολλοῖς, ἐλύπει δὲ καὶ τὸν Ἀντίοχον, Pol. 5.49.5 ; stärker als δυσαρεστέω, 7.5.6 ; ein Aergernis an Einem od. Etwas nehmen, unwillig sein, τινί, über Etwas, 1.31.7 u. öfter, u. Sp., wie Plut.; τῷ ζῆν, des Lebens überdrüssig sein, DS. 4.63 ; so auch im pass., M.Ant. 9.3.
Strong 4350
1. trans., to strike (e.g. hand or foot) against: c. acc. seq. πρός, fig., Mt 4:6, Lk 4:11
(LXX).
2. Intrans., to stumble: absol. (To 11:9, Pr 3:23), Jo 11:9, 10; of wind, to rush against, beat upon: c. dat, Mt 7:27. Metaph., in late writers,
(a) to offend (Polyb.);
(b) to take offence at, stumble at: seq. ἐν, Ro 14:21; c. dat., τ. λόγῳ, I Pe 2:8; τ. λίθῳ τ. προσκόμματος, Ro 9:32.†
προσκόπτω
fut. ψω
- Ito strike one thing against another, τι πρός τι NTest.; so, πρ. τὸν δακτυλ όν που Arist.
- IIintr. to stumble or strike against, τινί Xen.:—metaph. to take offence at, τινί Polyb.