προσμηχανάομαι
προσμηχανάομαι, to fasten onto; to contrive in addition
Could not find προσμεμηχανημένον in Logeion dictionaries.
προσμεμηχανημένον perfect middle participle masculine accusative singular, perfect middle participle neuter nominative singular, perfect middle participle neuter vocative singular, perfect middle participle neuter accusative singular of προσμηχανάομαι
προσμηχᾰν-άομαι, Pass.,
- to be cunningly fastened to or upon, A. Th. 541, 643.
- II Med., contrive or procure for oneself, αὐτοῖς ἀσφάλειαν Pl. R. 467c; διατριβὴν ἑτέραν D.H. 7.37; τούτοις ἄλλα παράδοξα J. AJ 8.13.1; τιθασεύματα Porph. Abst. 1.9.
προσ·μηχανάομαι-ῶμαι [χᾰ]
1 au sens pass. être fixé ou attaché à, Eschl. Sept. 541, 643 ||
2 au sens moy. organiser, préparer, assurer en outre dans son intérêt : τινι ἀσφάλειαν, Plat. Rsp. 467c, la sécurité à qqn.
προσμηχανάομαι, noch dazu ersinnen, αὐτοῖς ἀσφάλειαν, Plat. Rep. V.467c ; künstlich hinzusetzen, perf. in pass. Bdtg, σῆμα προσμεμηχανημένον, Aesch. Spt. 625, vgl. 523.
προσμηχανάομαι
- IPass. to be cunningly fastened to or upon, Aesch.
- IIMid. to contrive or procure for oneself, αὐτοῖς ἀσφάλειαν Plat.