προσοκέλλω
προσοκέλλω, to run
Could not find προσοκείλῃ in Logeion dictionaries.
προσοκείλῃ aorist middle subjunctive 2nd singular, aorist active subjunctive 3rd singular of προσοκέλλω
προσοκέλλω,
- run [a ship] on shore, D.C. Fr. 4.4: c. dat., run ashore on, Luc. VH 2.2; so of the ship, Id. Tim. 3: metaph., π. χρόνῳ v.l. in Aret. SD 2.10; ἁ εὐμορφία τοῖς ποτοκέλλουσιν ἁδονὰς παρέχει Dius ap. Stob. 4.21.17 (Ruhnk. cj. ποτοπτίλλουσιν).
προσ·οκέλλω (f. -οκελῶ, ao. -ώκειλα)
1 tr. pousser un navire vers le rivage, aborder, Luc. V.H. 2, 2 ; DC. fr. 3 Sturz ||
2 intr. en parl. du navire lui-même, aborder, Luc. Tim. 3 ; fig. aboutir à, dat. Arét. Caus. m. diut. 2, 10 ||
➳ Dor. ποτοκέλλω, Dius (Stob. Fl. 65, 17).
προσοκέλλω, ναῦν, das Schiff ans Land treiben, stranden lassen, Sp., wie Luc. V.H. 2.2 ; auch intr., Tim. 3 ; πόδα, den Fuß woran stoßen, Aret. – S. προσοπτίλλω.
προσοκέλλω
- 1to run a ship on shore, Luc.
- 2absol. of the ship, to run ashore, Luc.