τετράχορδος
τετράχορδος, four-stringed
τετρᾰ-χορδος, ον, (χορδή)
- four-stringed, ὄργανον Ath. 4.183a; λύρα Str. 13.2.4.
- II Subst. -χορδον, τό, tetrachord, i.e. scale of four notes, comprising two tones and a half, Arist. Pr. 922b8, Fr. 47, Plu. An.procr. 2.1021e, etc.: metaph., (sc. παθῶν) Aristo Stoic. 1.85, cf. Jul. Caes. 315c.
τετρά·χορδος, ος, ον [ᾰ] à quatre cordes, Matr. (Ath. 183a) ; subst. τὸ τετράχορδον :
1 le tétracorde, instrument à quatre cordes, Arstt. Probl. 19, 33 ; fr. 43 ||
2 accord de deux tons et demi, Plut. M. 1021b.
Étym. τ. χορδή.
τετράχορδος, viersaitig ; τὸ τετράχορδον, das Tetrachord, Arist. Probl. 19.33 u. Music., eine Folge von vier Saiten od. Tönen, die drittehalb Töne maßen, die Grundlage aller spätern Tonsysteme.