χαρακτηριστικός
χαρακτηριστικός, characteristic
χαρακτηρ-ιστικός, ή, όν,
- characteristic, τῆς Λυσίου λέξεως D.H. Lys. 11 (Sup.); λόγου Δημοσθενικοῦ μηνύματα χ. Id. Dem. 34, al.; τοῦ ἀγαθοῦ, τῆς ὕλης, S.E. P. 3.173, Dam. Pr. 36; τοῦ ἁπλῶς βαρέος, κούφου, Simp. in Cael. 713.24; τὸ χ. A.D. Synt. 103.17, cf. Choerob. in Theod. 2.31H. Adv. -κῶς Eust. 1167.59.—The form χαρακτηρικός is found in Phld. Po.Herc. 1676.7, in codd. of D.H. Dem. 39, 51, and is v.l. in Id. Lys. l.c. Adv. χαρακτηρικῶς Phld. Rh. 2.297S.
χαρακτηριστικός, ή, όν [χᾰ] qui sert à distinguer, caractéristique de, gén. DH. Lys. 11, Dem. 34 ; Sext. P. 173.
Étym. χαρακτηρίζω.
χαρακτηριστικός, bezeichnend, unterscheidend, charakteristisch, Dion.Hal. de vi Dem. 34, u. bes. Gramm.