Logeion | ἀλάστωρ

ἀλάστωρ, ορος, ὁ, ἡ,

avenging spirit or deity, with or without δαίμων, freq. Trag., A. Pers. 354, Ag. 1501, 1508, cf. Men. 8 D.; ἀ. οὑμός S. OC 788; ἐξ ἀλαστόρων νοσεῖν Id. Tr. 1235; ἀλάστορας ἔχειν Hp. Morb.Sacr. 1; ἀ. Πελοπιδῶν, prov. of utter ruin, Xenarch. 1.3; generally, βουκόλων ἀ. herdsmenʼs scourge, of Nemean lion, S. Tr. 1092: fem., of the Sphinx, Nicoch. 18; Ζεὺς Ἀ. Orph. H. 73.
- II Pass., he who does deeds which merit vengeance, wretch, A. Eu. 236, S. Aj. 374; μιαροὶ .. καὶ κόλακες καὶ ἀ. D. 18.296; βάρβαρόν τε . . καὶ ἀ. τὸν Φίλιππον ἀποκαλῶν Id. 19.305; ἄνθρωπʼ ἀλάστωρ Bato 2.5, cf. Men. 7D., Pk. 408; Διονύσιος ἁπάσης Σικελίας ἀ. Clearch. 10. (Connected with ἀλάομαι by Chrysipp.Stoic. 2.47.)

1 genio maléfico vengador del crimen, hybris o injusticia, A.Pers.354, A.1508, Supp.415, S.Tr.1235, E.Hipp.820, El.979, HF 1234, Plu.Cic.47, Luc.Nec.11

• c. gen. o pron. pos. de la pers. que comete el crimen ὁ παλαιὸς δριμὺς ἀλάστωρ Ἀτρέως A.A.1501, de Edipo ἀ. οὑμός S.OC 788, τοὺς ἀλάστορας τοὺς σοὺς δεδοικώς E.Ph.1593

• en enfermos μίασμα τι ἔχοντας, ἢ ἀλάστορας Hp.Morb.Sacr.1.12

• como adj. vengador de Zeus Thasos 3 p.127 (V a.C.), Orph.H.73.3, δαίμων Hld.1.13.3, Nonn.Par.Eu.Io.8.52, δαιμονίης σάλπιγγος ἀλάστορα δοῦπον Nonn.D.46.105.

2 fig. maldición, ruina, azote βουκόλων ἀ. del león de Nemea, S.Tr.1092, de la Esfinge, Nicoch.l.c., de Medea τέκνων ἀ. Lyc.l.c., cf. AP l.c., de Héctor, Lyc.529, de Dionisio el Tirano Σικελίας ἀ. Clearch.47, de Filipo τῆς Ἑλλάδος ἀ. Aristid.Or.9.44

• prov. ἀ. Πελοπιδῶν desastre total Xenarch.1.3.

3 de pers. criminal sin remisión, maldito de Orestes, A.Eu.236, de los troyanos, S.Ai.373, de Paris, E.Tr.941, de Filipo, D.19.305, cf. 18.296, Bato 2.5, Men.Pc.986, Plb.Fr.98, LXX 2Ma.7.9, Ph.2.268, UPZ 64.4, 9 (II d.C.), Alciphr.l.c.
•Obscuro, quizá de ἀλάομαι ‘errar’ q.u. o de ἀ- < *n̥- + λάω ‘ver’ significando ‘echador de mal de ojo’; cf. el paralelo del lat. in-uisus.

ἀ·λάστωρ, ορος (ὁ) [ᾰλ]

I qui n’oublie pas ou ne laisse pas impuni, d’où :

1 vengeur du crime, mauvais génie, Eschl. Pers. 354, Ag. 1501, 1508 ; Soph. O.C. 788, etc. ||

2 p. ext. fléau envoyé par les dieux, en parl. du lion de Némée, Soph. Tr. 1092 ; en parl. de pers. Dém. 324, 21 ; 438, 28 ||

II celui qui est poursuivi par la vengeance divine, exécrable, maudit, Eschl. Eum. 236 ; Soph. Aj. 374 ||

➳ Rar. ἡ ἀλ. Lyc. Alciphr. etc.

Étym. cf. le préc.

ἀλάστωρ -ορος, ὁ, ἡ [ἄλαστος]
1. wraakgod of -godin, wraakgeest.
2. schrik, gesel: βουκόλων ἀ. de schrik van de herders (d.w.z. de leeuw van Nemea) Soph. Tr. 1092.
3. van pers. ellendeling.

ἀλάστωρ, ορος, ὁ (fem. Lycophr. 1318 ; Philipp. 53 (Plan. 141),
1) der Missetäter, an dem eine nie zu vergessende, nie zu sühnende Schuld haftet (ὁ ἄληστα δεδρακώς, VLL, die meist ἁμαρτωλός erkl., die anderen Ableitungen derselben sind sämmtlich unhaltbar), ein durch seine Nähe Alles verunreinigender Bösewicht, Aesch. Eum. 227 ; Soph. Aj. 366. Auch Dem. vrbdt ἄνθρωποι μιαροὶ καὶ ἀλάστορες 18.296 ; Paus. 7.11.1.
2) die Blutschuld rächende, die Strafe nicht vergessende Gottheit, nach Plut. Def. Or. 15 ὡς ἀλήστων τινῶν καὶ παλαιῶν μιασμάτων ποιναῖς ἐπεξιόντες ; so ἀλ. δαίμων, Rachegeist, Aesch. Pers. 346 ; ohne δαίμων, ὁ παλαιὸς δριμὺς ἀλάστωρ Ἀτρέως Ag. 1482, 1489 ; vgl. Suppl. 410 ; Soph. O.C. 792 ; ἐξ ἀλαστόρων νοσεῖν, von Rachegeistern wahnsinnig gemacht sein, Trach. 1225 ; βουκόλων ἀλ. heißt der nemäische Löwe, Unhold der Hirten, Trach. 1082 ; vgl. Lycophr. 529 ; die Sphinx, Nicochar. B.A. 382 ; ἀλάστωρ εἰσπέπαικε Πελοπιδῶν Xenarch. Ath. II.63 f. Oft bei Eur., z.B. Hipp. 820, Phoen. 1556 ; sp.D. In Prosa, Plut. Cic. 47, Mar. 8.

ἀλάστωρ

- Ithe avenging deity, destroying angel, Trag.; ἀλ. οὑμός Soph.; βουκόλων ἀλάστωρ the herdsmenʼs plague, of the Nemean lion, Soph.
- IIpass. he who suffers from such vengeance, an accursed wretch, Aesch., Dem. Either from ἄλαστος, or from ἀλάομαι, he that makes to wander.

Menu

Word wheel

ἀλάστωρ

Saved

Recent