ἀλοιδόρητος
ἀλοιδόρητος, unreviled
ἀλοιδόρ-ητος, ον,
- unreviled, Plu. Amat. 2.757a.
- 2 irreproachable, IG 14.2139, 12(7).395 (Amorgos), Plu. Util. 2.89a.
- II not reviling: neut. pl. as Adv., ἄκομπʼ ἀλοιδόρητα διαβεβλημένοι S. Fr. 210.8.
I
1 no injuriado, no insultado
ἀ. οὐδεὶς ἐκπέφευγε
τὰ μικρότατα τῶν πταισμάτων
ἀ. ... λόγος ἔσται
2 intachable
ἄμεμπτος ... ἀ.
ἀ. καὶ ἀνέγκλητος
τὴν ἀ. πίστιν
ἀ. ὄνομα
• subst.
τὸ ἀπὸ παρθενίας ἀλοιδόρητον
3 no insultante neutr. plu. como adv.
ἄκομπ' ἀλοιδόρητα
II adv. -ως intachablemente Cyr.Al.11.74.384B.
ἀ·λοιδόρητος, ος, ον :
I pass.
1 non injurié, Plut. M. 757a ||
2 que les injures ne peuvent atteindre, Plut. M. 89a ||
II act. qui n’injurie pas, Soph. fr. 731.
Étym. ἀ, λοιδορέω.
ἀλοιδόρητος, ungeschmäht, Plut. amat. 13 ; ohne Vorwurf, neben ἀνέγκλητος, util. ex host. cop. p. 276. – Activ. nicht schmähend, Soph. frg. 66 bei Plut.