ἀμφιβαίνω

ἀμφιβαίνω, fut. -βήσομαι, etc.:—

• go about or around, ἠέλιος μέσον οὐρανὸν ἀμφιβεβήκει sun in his course had reached mid-heaven, Il. 8.68.
• • • 2 bestride, ἀμφʼ ἑνὶ δούρατι βαῖνε he bestrode a beam, Od. 5.371, ἵππον ἀ. Call. Del. 113; ἀ. θηλείαις, of a cock, Babr. 5.8: esp.,
    • 3 bestride a fallen friend, so as to protect him, ἀμφὶ κασιγνήτῳ βεβαώς Il. 14.477: hence,
    • • b of tutelary deities, guard, protect, Χρύσην ἀμφιβέβηκας ib. 1.37; δαίμονες ἀμφιβάντες πόλιν A. Th. 175:—so, of a wild beast, guard its young, Opp. C. 3.218; or its prey, X. Cyn. 10.13.
  • II surround, encompass, c. acc., νεφέλη σκόπελον ἀμφιβέβηκε Od. 12.74; σὲ πόνος φρένας ἀμφιβέβηκεν Il. 6.355, cf. Od. 8.541; ταραγμὸν ἀμφιβάντʼ εἶχον μάχης E. Ph. 1406; ὦ μοῖρα . . οἵα με . . ἀμφιβᾶσʼ ἔχεις Id. Andr. 1082: c. dat., Τρώων νέφος ἀμφιβέβηκε νηυσίν Il. 16.66; ἀ. ἀμφί τι, of a slit bandage which embraces a tender part without pressing on it, Hp. Art. 33.
  • • 2 metaph., τόδε μοι θράσος ἀμφιβαίνει E. Supp. 609; ἀμφιβᾶσα φλὸξ οἴνου, metaph. from flame spreading round a vessel on the fire, Alc. 758.

ἀμφιβαίνω, (βαίνω), umschreiten, eigentlich über etwas treten, stehen, sitzen, so daß man es zwischen seinen Beinen hat, Hom. Od. 5.371 Ὀδυσσεὺς ἀμφʼ ἑνὶ δούρατι βαῖνε κέληθʼ ὡς ἵππον ἐλαύνων, er saß rittlings auf einem Balken ; in den meisten Fällen ist es = περιβαίνειν, vgl. ἀμφί ; so Od. 12.74 νεφέλη δέ μιν (σκόπελον) ἀμφιβέβηκεν, umgibt ihn ; Il. 16.66 Τρώων νέφος ἀμφιβέβηκεν νηυσίν, Od. 8.541 μὶν ἄχος φρένας ἀμφιβέβηκεν, Il. 6.355 σὲ πόνος φρένας ἀμφιβέβηκεν ; – Od. 4.400 ἶμος δʼ ἠέλιος μέσον οὐρανὸν ἀμφιβεβήκῃ (v.l. Scholl.), conj. conditional., ἄν fehlt Homerisch, dann wann die Sonne mitten am Himmel steht, ἀμφιβεβήκῃ Präsens, μέσον Prädicatsnomen, eigentl. »wann die Sonne den Himmel in der Mitte umschreitet«, d.h. wenn sie auf ihrer Umschreitung des Himmels (περίβασις) in die Mitte gekommen ist ; Il. 16.777 ὄφρα μὲν ἠέλιος μέσον οὐρανὸν ἀμφιβεβήκει, τόφρα μάλʼ ἀμφοτέρων βέλεʼ ἥπτετο, so lange –, Dauer, ἀμφ. Impft ; Il. 8.68 ἦμος δʼ ἠέλιος μέσον οὐρανὸν ἀμφιβεβήκει, v.l. Scholl. Didym. ἀμφιβεβήκειν, ohne Zweifel Aristarchisch ; – Il. 17.4 ἀμφὶ δʼ ἄρʼ αὐτῷ βαῖνʼ ὥς τις περὶ πόρτακι μήτηρ – · ἃς περὶ Πατρόκλῳ βαῖνε ξανθὸς Μενέλαος, trat zu seinem Schutze hin, impft. βαῖνε Homerisch für den aor.; 17.359 ἀλλὰ μάλʼ ἀμφʼ αὐτῷ βεβάμεν, Präsens, zu seinem Schutze dazustehn ; 14.477 ἀμφὶ κασιγνήτῳ βεβαώς ; 5.299 ἀμφὶ δʼ ἄρʼ αὐτῷ βαῖνε λέων ἃς ἀλκὶ πεποιθώς, aor., trat hin ; 1.37, 451 κλῦθί μευ, ἀργυρότοξ΄, ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας Κίλλαν τε ζαθέην, der du unter deinen Schutz genommen hast, perf.; Od. 9.198 Ἀπόλλωνος ὃς Ἴσμαρον ἀμφιβεβήκει ; das Bild ist von der Art entlehnt, auf welche vierfüßige Tiere ihre Jungen verteidigen ; ἀμφιβαίνειν ist dabei = περιβαίνειν ; s. Aristonic. Scholl. Il. 1.37, 5.299, 14.477, 17.4, 5.21, 8.331, 13.420, 17.80, vgl. Apoll. Lex.Hom. 27.19. – Aesch. δαίμονες ἀμφιβάντες πόλιν Spt. 138, was Opp. nachahmt, C. 3.218 ; ἑὸν πάϊν ἀμφιβεβῶσα, vom Hahne, θηλείας, Batr. 5.8 ; – Eur. ἀμφιβᾶσα φλὸξ οἴνου Alc. 761 ; ὦ μοῖρα, οἵα με τὸν δύστηνον ἀμφιβᾶσʼ ἔχεις Andr. 1083 ; θάρσος μοι ἀμφιβαίνει Suppl. 629, Mut wandelt mich an ; – Xen. Cyn. 10.13 herumgehen.

†ἀμφιβαίνω

[ἀμφι- 1, ἀμφι- 3.]

2 sing. pf. ἀμφι-βέβηκας Il. 1.37, 451.

3 sing. -ε Il. 6.355, Il. 16.66: Od. 8.541, Od. 12.74.

3 sing. subj. ἀμφιβεβήκῃ Od. 4.400.

3 sing. plupf. ἀμφιβεβήκει Il. 8.68, Il. 16.777: Od. 9.198.

• • 1

    To be round, cover completely, a double (organ) (cf. ἀμφί I.1.b).

    With acc.: πόνος (ἄχος) φρένας ἀμφιβέβηκεν Il. 7.355: Od. 8.541.

  • 2

    To come round, surround.

    With dat.: Τρώων νέφος νηυσίν Il. 16.66.

  • 3

    To be round, envelop, cover up.

    With acc. Od. 12.74.

  • 4

    To have the feet on each side of, bestride (cf. βαίνω I.6.a).

    With acc. Fig.: ἠέλιος μέσον οὐρανόν (thought of as standing with both feet in the midst of heaven) Il. 8.68, Il. 16.777: Od. 4.400.

    Hence to protect (a place) as a tutelary power Il. 1.37 = 451: Od. 9.198.

ἀμφιβαίνω] ] ἀμφι[βέ]βακεν[ Πα. 7c (d). 2.

ἀμφιβαίνω , perf. ἀμφιβέβηκας, -κε, subj. ἀμφιβεβήκῃ, plup. ἀμφιβεβήκει: go (perf. stand) about or over, surround, with acc. or dat.; ἠέλιος μέσον οὐρανὸν ἀμφιβεβήκει (‘had reached mid-heaven in its round,’ i. e. stood at the zenith), Il. 8.68; Τρώων νέφος ἀμφιβέβηκε| νηυσίν, Il. 16.66; ἄχος φρένας ἀμφιβέβηκεν, ‘has overwhelmed,’ Od. 8.541; met., protect (the figure from an animal standing over its young), ἀργυρότοξ, ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας, Il. 1. 37, Od. 9.198.

ἀμφιβαίνω

• • Ito go about or around, Il.
  • • 2to bestride, Od.:—esp. to bestride a fallen friend, so as to protect him, Il.; hence of tutelary deities, to protect, Il.
  • IIto encompass, wrap round, c. acc., νεφέλη σκόπελον ἀμφιβέβηκε Od.: also c. dat., νέφος ἀμφιβέβηκε νηυσίν Il.:—metaph., σε πόνος φρένας ἀμφιβέβηκεν Od., etc.