ἀμώμητος
ἀμώμητος, unblamed, blameless
Could not find ἀμώμητον in Logeion dictionaries.
ἀμώμητον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of ἀμώμητος
- blameless, Il. 12.109, Archil. 6.2, Pi. P. 2.73, etc.; faultless, ποιημάτιον, λόγοι, D.S. 33.5, 7; of victims, unblemished, Aristeas 93, cf. Ph. Fr. 69H.; ἄσπιλοι καὶ ἀ. 2 Ep.Pet. 3.14, cf. Eus.Mynd. Fr. 21; in epitaphs, CIG 4642 (Palestine), IG 14.1937 (Ravenna). Adv. -τως Hdt. 3.82.
I
1 irreprochable, sin tacha, excelente
Πολυδάμας
Ἰόλαος
Διόνυσος
πολεμιστής
ἑταῖραι
ἀμώμητε εὐψύχει
κού[ρη
Παυλεῖνα
• del aspecto externo perfecto, sin tacha
δέμας
εἶδος
κάλλος ... ἀμωμήτοιο γυναικός
ἔντος
νόμος
φρενῶν καρπός
σωφροσύνη
λειμών
ποιημάτιον
λόγοι
μυσταγωγία οὐκ ἀ.
2 puro, sin tacha, sin mácula
σπουδάσατε ἄσπιλοι καὶ ἀμώμητοι
χρωτὸς ἀ.
αἴματα
• subst. τὰ ἀ. las cosas perfectas, inmaculadas
II adv. -ως intachablemente
ἐπιτροπεύοι ἂν ἀ. τοῦ πλήθεος
• Adv. ἀμωμήτως Her. 3.82.
[ἀ-1 + μωμάομαι.]
Not to be blamed; hence, unerring (in counsel): πουλυδάμαντος Il. 12.109.
- 1faultless, blameless φρενῶν ἔλαχε καρπὸν ἀμώμητον (sc. Rhadamanthus) P. 2.74
Strong 298
*
blameless: II Pe 3:14.†
ven a mí, señor, carente de defectos y de dolor
- unblamed, blameless, Il., etc.:—adv. -τως, Hdt.