ἀναγώνιστος
ἀναγώνιστος, without conflict
ἀναγών-ιστος, ον,
- without contest or conflict, ἀ. ἀπιέναι Th. 4.92 (v.l.); never having contended for a prize, X. Cyr. 1.5.10; ἀ. περὶ τῆς ἀρετῆς failing in the race of virtue, Pl. Lg. 845c.
1 sin participantes
τῶν γενομένων ἀναγωνίστων δευτερείων τῆς αὐλωδίας
2 que no ha participado en un certamen
εἴ τίς γε ἀσκητὴς ... ἀναγώνιστος διατελέσειεν
• fig.
ἀ. ... περὶ τῆς ἀρετῆς
ἀν·αγώνιστος, ος, ον [ᾰγ]
1 qui n’engage pas de lutte, Thc. 4, 92 (ἀνανταγώνιστοι Bœhme) ||
2 qui n’a jamais disputé le prix, Xén. Cyr. 1, 5, 10.
Étym. ἀν-, ἀγωνίζομαι.
1. niet deelnemend aan een wedstrijd.
2. ongeschikt om mee te vechten.
ἀναγώνιστος, ohne Kampf, d.i.
a) untätig, ἀθλητής, Xen. Cyr. 1.5.10 ; Plut. Ages. 5.
b) nicht kämpfend, untauglich zum Kampf, περὶ ἀρετῆς ἀν. γίγνεσθαι Plat. Legg. VIII.845c.
a) untätig, ἀθλητής, Xen. Cyr. 1.5.10 ; Plut. Ages. 5.
b) nicht kämpfend, untauglich zum Kampf, περὶ ἀρετῆς ἀν. γίγνεσθαι Plat. Legg. VIII.845c.
ἀναγώνιστος
ἀγωνίζομαι
- without conflict, Thuc.: never having contended for a prize, Xen.