ἀναφαίρετος
ἀναφαίρετος, not to be taken away
Could not find ἀναφαίρετον in Logeion dictionaries.
ἀναφαίρετον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of ἀναφαίρετος
- not to be taken away, Men. Mon. 2, D.H. 8.74, D.Chr. 31.22; χάρις POxy. 273.15 (i A.D.); ὠφέλεια Just. Nov. 68Pr.; inseparable, opp. accidental, Stoic. 2.214 (? Diog.Bab.); not diminished by subtraction, Theol.Ar. 30. Adv. -ως PFlor. 47a4 (iii A.D.), Just. Nov. 2.3Intr.
I
1 del que nada se ha restado
op. ἀπρόσθετος
2 que no se puede quitar, irrevocable de abstr.
ἀρετά
ἀναφαίρετον κτῆμ' ἐστὶ παιδεία βροτοῖς
τιμή
ταῦτα μόνα ἐμά ἐστι καὶ ἀναφαίρετα
χάρις
• frec. en pap. e inscripciones de propiedades inalienable
τὰ προϋπάρχοντα
• inseparable
γένος δέ ἐστι πλειόνων καὶ ἀναφαιρέτων ἐννοημάτων σύλληψις
II adv. -ως de manera inalienable
τοῦτον (τὸν κλῆρον) ἀναφαιρέτως ἐχέτω
• de abstr.
τὸ ἀ. ὂν