ἀνταποδοτικός
ἀνταποδοτικός, belonging to or marking ἀνταπόδοσις
ἀνταπο-δοτικός, ή, όν,
- = ἀμοιβαῖος, Sch. Opp. H. 2.255.
- II Gramm., belonging to or marking ἀνταπόδοσις, Plb. Rh. p.107S.; of pronouns, correlative, A.D. Adv. 158.24, Conj. 237.9, al. Adv. -κῶς Sch. A.R. 1.5.
I que se da a cambio de o en compensación
ἀμυντικὴ καὶ ἀνταποδοτικὴ τῶν χειρόνων προαίρεσις
• subst.
τὸ τῆς δικαιοσύνης ἀνταποδοτικόν
II gram.
1 provisto de correspondencia, con dos términos
εἰσὶ δὲ τῶν παραβολῶν αἱ μὲν ἀνταποδοτικαί
2 correlativo
III adv. -ῶς correlativamente Sch.A.R.1.5a.
ἀνταποδοτικός, ή, όν :
1 rémunératoire, Bas. 3, 404 Migne ||
2 t. de gr. corrélatif, D. Thr. 636, 13 ; Dysc. Adv. 568, 583 ; Conj. 503.
Étym. ἀνταποδίδωμι.
ἀνταποδοτικός, vergeltend, Sp. – Bei Gramm. einen Gegensatz anzeigend, ἀντωνυμίαι ἀνταποδοτικαί, Pronomina correlativa, wie τοιοῦτος.