ἀπονοέομαι
ἀπονοέομαι, to have lost all sense
Could not find ἀπονενοημένον in Logeion dictionaries.
ἀπονενοημένον perfect middle participle masculine accusative singular, perfect middle participle neuter nominative singular, perfect middle participle neuter vocative singular, perfect middle participle neuter accusative singular of ἀπονοέομαι
ἀπονοέομαι,
- have lost all sense,
- 1 of fear, to be desperate, ἀπονοηθέντας διαμάχεσθαι X. HG 6.4.23; ταῖς γνώμαις Plb. 16.31.1; ἄνθρωποι ἀπονενοημένοι desperate men, Th. 7.81, cf. X. HG 7.5.12.
- 2 of shame or duty, ἀπονενοημένος abandoned fellow, Thphr. Char. 6.1, cf. Isoc. 8.93, D. 19.69:—later in Act., make desperate, J. AJ 18.1.6.
ἀπο·νοέομαι-οοῦμαι :
1 pass. perdre la raison, avoir l’esprit égaré (par le désespoir), d’où être désespéré : ἀπονοηθέντες διεμάχοντο, Xén. Hell. 6, 4, 23, ils persistaient à combattre en désespérés ; ἀπονενοημένος, Thc. 7, 81 ; Xén. Hell. 7, 5, 12, homme désespéré ||
2 act. postér. ἀπονοέω-οῶ, rendre désespéré, désespérer (qqn) acc. Jos. A.J. 18, 1, 6.
1. wanhopig worden; ptc. perf.
2. zich roekeloos gedragen.
3. losgeslagen raken; gew. ptc. perf.
ἀπονοέομαι, dep. pass., von Sinnen kommen, die Besinnung verlieren, verzweifeln, Xen. ἀπονοηθέντας διαμάχεσθαι Hell. 6.4.23 ; ἀπονενοημένος 7.5.12, vom Mut der Verzweiflung ; wie Thuc. 7.81 u. Luc. Asin. 23 ; ταῖς γνώμαις Pol. 16.31 ; sich selbst aufgeben, Plut. Sol. 31 ; auch mit dem inf., zu einem verzweifelten Wagnis schreiten, Dio Chrys. II.134, mit der v. 1. ἐπενοήθησαν ; ὁ ἀπονενοημένος, ein verzweifelter, sittlich verlorner, gemeiner Mensch, Isocr. 8.93 ; Dem. 25.32 ; vgl. Theophr. Char. 6. Vgl. ἀπονενοημένως.
ἀπονοέομαι
νοέω
- Dep. to have lost all sense,
- 1of fear, to be desperate, Xen.; ἄνθρωποι ἀπονενοημένοι desperate men, Lat. perditi, Thuc.
- 2of shame, ἀπονενοημένος an abandoned fellow, Theophr.