ἐξεμέω

ἐξεμέω, pf. ἐξεμήμεκα Aristid. Or. 50(26).5 (v.l. ἐξημεκώς), Hsch.:—

• vomit forth, disgorge, of Charybdis, ὅτʼ ἐξεμέσειε . . Od. 12.237; ὄφρʼ ἐξεμέσειεν ὀπίσσω . . ib. 437: aor. 1 ἐξήμησε Hes. Th. 497 codd.; ἐ. τὸ νόσημα Pl. R. 406d; πάντα ἐ. ἀκριβῶς Diocl. Fr. 139; λώπιον μεστὸν ὧν ἐξήμεσε κακῶν IG 4.952.128 (Epid.): metaph., disgorge ill-gotten gains, τὰ τάλαντα Ar. Ach. 6; ἅττʼ ἂν κεκλόφωσί μου Id. Eq. 1148: abs., Lib. Or. 63.22; also νειόθεν ἐξεμέσαι Cerc. 4.55; also of rejecting an opinion, Gal. 5.325.
• • • 2 abs., vomit, be sick, Ar. Ra. 11.

ἐξεμέω, (ἐμέω), ausspeien ; ἐξεμέσειε Od. 12.237, 437, von der Charybdis ; Ar. Ach. 561, u. öfter absolut, sich erbrechen ; ἐξεμέσαι τὸ νόσημα Plat. Rep. III.406b ; Sp.; ἐξεμεθήσεται LXX. Bei Hes. Th. 497 λίθον ἐξήμησε, richtiger ἐξήμεσσε.

†ἐξεμέω

[ἐξ- 1 + ἐμέω.]

3 sing. aor. opt. ἐξεμέσειε.

To disgorge, throw up. Of charybdis: ἱστόν Od. 12.437.

To vomit forth or throw up waters. Of the same Od. 12.237.

ἐξεμέω , aor. opt. -έσειε: belch out, disgorge, Od. 12.237 and 437.

ἐξεμέω fut. έσω

• • • 1to vomit forth, disgorge, Od.:—metaph. to disgorge ill-gotten gear, Ar.
    • 2absol. to vomit, be sick, Ar.