ἐπήβολος
ἐπήβολος, having achieved (+ gen.), in possession of
Could not find ἐπήβολον in Logeion dictionaries.
ἐπήβολον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of ἐπήβολος
ἐπήβολ-ος (Aeol. ἐπάβ- dub. in Sapph. Supp. 10.2), ον,
- having reached, achieved, or gained a thing, c. gen., οὐ νηὸς ἐ. οὐδʼ ἐρετάων γίγνομαι Od. 2.319; τούτων ἐ. Hdt. 9.94; ἱματίου ἐ. γενέσθαι PSI 4.418.22 (iii B.C.); τούτων τῶν θεῶν ἐ. in possession of . ., Hdt. 8.111; τερπνῆς . . τῆσδʼ ἐ. νόσου A. Ag. 542; ἐ. φρενῶν, Lat. compos mentis, Id. Pr. 444, S. Ant. 492; ἐπιστήμης, παιδείας ἐ., Pl. Euthd. 289b, Lg. 724b, cf. Hp. Lex 2; μήτε πόλεως μήτε πολιτείας Hyp. Fr. 78; μεγάλων καὶ καλῶν Arist. EN 1101a13; νόος οἰκωφελίας αἷσιν ἐπάβολος whose mind is skilled in housewifery, Theoc. 28.2; τῶν ὄντων ἐ. γενόμενος having become acquainted with the true facts, Hld. 10.20: c. inf., most dexterous at . ., κλέψαι -ώτατος Plu. Arat. 10.
- 2 pertaining to, befitting, κλήροισιν ἐ. belonging to our fields, Nic. Al. 232; πάντεσσιν ἐ. ἥνδανε μῆτις A.R. 4.1380.
- II Pass., to be reached or won, ἐπήβολος ἅρματι νύσσα Id. 3.1272. (ἐφήβολος CIG (add.)4303a20 (Myra).)
ἐπήβολος, ος, ον :
I qui atteint le but, d’où :
1 qui parvient à, qui obtient, qui possède, gén. Od. 2, 319, etc. ; en prose, ἐπήβολος ἐπιστήμης, Plat. Euthyd. 289b, ou παιδείας, Plat. Leg. 724b, qui possède du savoir, de l’instruction ; ἐπ. φρενῶν, Eschl. Pr. 444 ; Soph. Ant. 492, maître de sa raison ; ἐπήβολος avec l’inf. qui parvient à faire, apte à faire qqe ch. Plut. Arat. 10 ||
2 qui convient à, dat. Thcr. Idyl. 28, 2, etc. ||
II qui doit être atteint par, dat., A. Rh. 3, 1272 ; d’où qui est au pouvoir de, gén. Hdt. 8, 111 ||
Sup. -ώτατος, Plut. Arat. 10.
ἐπήβολος, (von ἐπιβάλλω, des Hexameters wegen für ἐπίβολος), der Etwas erzielt, erlangt hat, inne habend, teilhaftig, νηός, ἐρετάων, Od. 2.319 ; φρενῶν, νόου, Aesch. Prom. 442, wie Soph. Ant. 488 ; νόσου, behaftet damit, Ag. 528 ; θεῶν Her. 8.111, vgl. 9.94 ; ἐπιστήμης, παιδείας, Plat. Euthyd. 289b, Legg. IV.724b ; τῶν ἐν τῷ βίῳ καλῶν Arist. Nic. 1.10 ; Sp., die es auch c. inf. verbinden, κλέψαι πράγματα ἐπηβολώτατος, sehr geschickt dazu, Plut. Arat. 10. – Auch = zukommend, gebührend, τινί, Theocr. 28.2 ; ἐπήβολος ἅρματι νύσσα, das dem Wagen gesetzte Ziel, Ap.Rh. 3.1272 ; vgl. noch Nic. Al. 232.
ἐπήβολος
[app. with ἐπη- (with metrical lengthening) for ἐπι-, fr. ἐπιβάλλομαι. See ἐπιβάλλω 2.]
Having, having the disposal of: νηός Od. 2.319.
ἐπήβολος : possessed of, Od. 2.319†.
ἐπήβολος
ἐπή-βολος, ον
poet. for ἐπί-βολος
ἐπιβάλλω
- 1having achieved or gained a thing, c. gen., Od., Hdt., Aesch.; ἐπ. φρενῶν compos mentis, Aesch.
- 2of things, pertaining to, befitting, c. dat., Theocr.