ἐπικλινής
ἐπικλινής, sloping
Could not find ἐπικλινές in Logeion dictionaries.
ἐπικλινές masculine vocative singular, feminine vocative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of ἐπικλινής
ἐπικλιν-ής, ές,
- sloping, χωρίον Th. 6.96; λόφοι Plu. Ant. 45; ἐ. τῷ στάχυϊ καὶ μὴ ὀρθά inclining, bending, Thphr. CP 3.22.1; ἐπικλινές ἐστι τάλαντον Call. Fr. 312.
- 2 prone, inclined, πρὸς τὸν Ἄρην Them. Or. 15.187b; οικείωσις ἐ. πρός τινα Ph. 1.252. Adv. -νῶς, ἔχειν πρός τι ib. 37, al.
ἐπικλινής, ής, ές [ῐν] qui penche vers, qui s’incline, qui se courbe, en parl. d’un terrain, Thc. 6, 96 ; de collines, Plut. Ant. 45 ; de moissons, Th. C.P. 3, 22, 1, etc.
Étym. ἐπικλίνω.
ἐπικλινής, ές, sich wohin neigend, abschüssig ; ἐξήρτηται τὸ χωρίον καὶ ἐπικλινές ἐστι Thuc. 6.96 ; im Ggstz von ὀρθός, Theophr.; λόφοι Plut. Anton. 45 ; – ἐπικλινεῖς ἐκραβδίζειν τοὺς πονηροὺς ἐκ τῆς πόλεως, köpflings aus der Stadt peitschen, Ar. Lys. 575.
Uebertr., ἐπικλινῶς ἔχειν πρός τι, geneigt sein zu Etwas, Philo.
Uebertr., ἐπικλινῶς ἔχειν πρός τι, geneigt sein zu Etwas, Philo.
ἐπικλινής
ἐπικλῐνής, ές
ἐπικλίνω
- sloping, Thuc., Plut.