ἐπικλάω
ἐπικλάω, to bend to
Could not find ἐπικλῶσα in Logeion dictionaries.
ἐπικλῶσα present active participle feminine nominative singular, present active participle feminine vocative singular of ἐπικλάω
ἐπικλάω,
- bend, in lit. sense only Pass., bend double, ἡ δεξιὰ περὶ τὴν κεφαλὴν ἐπὶ τὸ ἄνω ἐπικεκλασμένη Luc. DDeor. 19[11].2; ἐπικεκλ. τὸν αὐχένα Id. Rh.Pr. 11; ὕδωρ ἐπικλώμενον broken water, Id. Tox. 20; ἐπʼ ἀλλήλων -κλωμένων τῶν κυμάτων Alciphr. 1.1; also, to be bruised, Paul.Aeg. 6.117.
- II metaph., move to pity, Plu. Per. 37; ἐ. τινὰ εἰς οἶκτον Ael. NA 10.36:—Pass., Th. 3.67; ἐ. τῇ γνώμῃ ib. 59; ὑπʼ εὐνοίης Hp. Ep. 13; πρὸς οἶκτον Jul. Or. 2.90d.
- 2 shake the resolution of, τινά Plu. Oth. 15:—Pass., ἐπικλασθῆναι τῇ γνώμῃ to be broken in spirit, lose courage, Th. 4.37; τὸ ἐπικεκλασμένον τῶν μελῶν effeminate, unmanly music, Luc. Demon. 12.
1 ἐπι·κλάω-ῶ :
1 briser sur : ἦχος τοῦ ὕδατος ἐπικλώμενον, Luc. Tox. 20, bruit de l’eau qui se brise ; ἐπ’ ἀλλήλων ἐπικλωμένων τῶν κυμάτων, Alciphr. 1, 1, les flots se brisant les uns sur les autres ||
2 p. suite, fléchir sur : ἡ δεξιὰ περὶ τὴν κεφαλὴν ἐπικεκλασμένη, Luc. D. deor. 11, 2, la main droite infléchie autour de la tête ; ἐπικεκλασμένος τὸν αὐχένα, Luc. Rh. præc. 11, le cou penché ; fig. ἐπ. τινὰ περὶ τὸν οἶκτον, Plut. Per. 37 ; εἰς οἶκτον, El. N.A. 10, 36, incliner qqn vers la pitié ; abs. au pass. ἐπικλασθῆναι, Thc. 4, 37, se laisser abattre, perdre courage ; τὸ ἐπικεκλασμένον τῶν μελῶν, Luc. Demon. 12, l’accent efféminé des chants.
2 ἐπι·κλάω, v. ἐπικλαίω.
2. ἐπι-κλάω
1. buigen,met prep. bep.: ἡ δεξιὰ περὶ τὴν κεφαλὴν ... ἐπικεκλασμένη zijn rechterarm rond zijn hoofd gebogen Luc. 79.19.2;
2. overdr. milder maken, ontroeren:ἡ παροῦσα δυστυχία τῷ Περικλεῖ ... ἐπέκλασε τοὺς Ἀθηναίους de persoonlijke ellende van Pericles … stemde de Atheners milder Plut. Per. 37.5; (mentaal), pass.: εἴ πως τοῦ κηρύγματος ἀκούσαντες ἐπικλασθεῖεν τῇ γνώμῃ in het geval dat zij na het horen van de afkondiging mentaal gebroken zouden zijn Thuc. 4.37.1.
1. buigen,
2. overdr. milder maken, ontroeren:
ἐπικλάω ¹, (κλάω), einbrechen, einbiegen ; ἡ δεξιὰ περὶ τὴν κεφαλὴν ἐς τὸ ἄνω ἐπικεκλασμένη Luc. D.D. 11.2 ; ἐπικεκλασμένος τὸν αὐχένα rhet.praec. 11 ; von den Wellen, ἐπʼ ἀλλήλων ἐπικλωμένων κυμάτων Alciphr. 1.1 ; vgl. Luc. Tox. 20. – Gew. übertr., φείσασθαι δὲ καὶ ἐπικλασθῆναι τῇ γνώμῃ οἶκτον λαβόντες, sich rühren, zum Mitleid bewegen lassen, Thuc. 3.59, wie μὴ παλαιὰς ἀρετὰς ἀκούοντες ἐπικλασθῆτε 3.67 ; Sp., ἡ παροῦσα δυστυχία τῷ Περικλεῖ περὶ τὸν οἶκον ἐπέκλασε τοὺς Ἀθηναίους Plut. Pericl. 37 ; Them. 10, Phoc. 15 u. öfter ; εἰς οἶκτον ἐπικλάσαι τοὺς ἀκούοντας Ael. H.A. 10.36 ; εἴ πως ἐπικλασθεῖεν τῇ γνώμῃ τὰ ὅπλα παραδοῦναι, am Mut geknickt werden, den Mut verlieren, Thuc. 4.37 ; so ἐπεκλάσθη allein, Plut. mul.virt. p. 300 ; – τὸ ἐπικεκλασμένον τῶν μελῶν, das Schmelzende, Luc. Demon. 12.
ἐπικλάω ², att. = ἐπικλαίω.
ἐπικλάω
fut. άσω
- Ito bend to or besides:—Pass. to be bent double, Luc.
- IImetaph. to bow down, τινα Plut.:—Pass., ἐπικλασθῆναι τῇ γνώμῃ to be broken in spirit, Thuc.; but also, to be bent or turned to pity, Thuc.