ἐπιρρέπω
ἐπιρρέπω, to lean towards, fall to one’s lot
Could not find ἐπιρρέποντα in Logeion dictionaries.
ἐπιρρέποντα present active participle neuter nominative plural, present active participle neuter vocative plural, present active participle neuter accusative plural, present active participle masculine accusative singular of ἐπιρρέπω
ἐπιρρέπ-ω,
- lean towards, ὄφρα . . ἡμῖν δʼ αἰπὺς ὄλεθρος ἐπιρρέπῃ, metaph. from the balance, Il. 14.99: hence, generally, fall to oneʼs lot, [ὑμέναιος] ἐ. γαμβροῖσιν ἀείδειν A. Ag. 707 (lyr.): abs., ib. 1042.
- 2 metaph., incline, πρὸς ἔλεον Ph. 2.582.
- II trans., ἐ. τάλαντον force down one scale, Thgn. 157.
- 2 weigh out to one, allot, esp. of ill fortune, ἐ. μῆνιν πόλει A. Eu. 888; Δίκα τοῖς παθοῦσι μαθεῖν ἐπιρρέπει Id. Ag. 251 (lyr.).
ἐπι·ρρέπω :
1 intr. pencher sur ou vers, Il. 14, 99 ; p. suite, échoir en partage, Eschl. Ag. 1042 ; avec un inf. Eschl. Ag. 707 ||
2 tr. faire pencher : τάλαντον, Thgn. 157, le plateau de la balance ; d’où faire échoir, attribuer en partage, Eschl. Ag. 250.
Étym. ἐπί, ῥέπω.
1. intrans. overhellen:
2. met acc. uitstorten over:
ἐπιρρέπω, 1) sich wohin neigen, ὄφρʼ ἡμῖν αἰπὺς ὄλεθρος ἐπιρρέπῃ Il. 14.99, daß sich das Verderben auf unsere Seite neige, eigtl. von der Wagschale hergenommen ; ὑμέναιον, ὅς ποτʼ ἐπέρρεπεν γαμβροῖσιν ἀείδειν, d.i. zu Teil werden, Aesch. Ag. 690, wie εἰ δʼ οὖν ἀνάγκη τῆσδʼ ἐπιρρέποι τύχης, wenn des Schicksals Zwang darauf lastet, 1012 ; δάκος αἰνὸν ἐπιρρέπει, es drückt, Opp. H. 2.520.
2) trans., eigtl. τὸ τάλαντον ἄλλοτε ἄλλως, die Wagschale bald dahin, bald dorthin sich neigen lassen, Theogn. 157 ; übh. zuwägen, zuteilen, bes. von bösem Geschick, οὔτʼ ἂν δικαίως τῇδʼ ἐπιρρέποις πόλει μῆνίν τινα Aesch. Eum. 888 ; Δίκα δὲ τοῖς μὲν παθοῦσι μαθεῖν ἐπιρρέπει τὸ μέλλον Ag. 242.
2) trans., eigtl. τὸ τάλαντον ἄλλοτε ἄλλως, die Wagschale bald dahin, bald dorthin sich neigen lassen, Theogn. 157 ; übh. zuwägen, zuteilen, bes. von bösem Geschick, οὔτʼ ἂν δικαίως τῇδʼ ἐπιρρέποις πόλει μῆνίν τινα Aesch. Eum. 888 ; Δίκα δὲ τοῖς μὲν παθοῦσι μαθεῖν ἐπιρρέπει τὸ μέλλον Ag. 242.
ἐπιρρέπω
[ἐπι- 5.]
To descend in the scales of fate upon, come upon.
With dat.: ὄφρʼ ἡμῖν ὄλεθρος ἐπιρρέπῃ Il. 14.99.
ἐπιρρέπω (ϝρέπω): sink toward, of the balance; ὄλεθρος ἡμῖν, ‘settles down upon us,’ Il. 14.99.
ἐπιρρέπω
fut. ψω
- Ito lean towards, fall to oneʼs lot, Il.; c. inf., ἐπιρρέπει τινὶ ποιεῖν τι Aesch.
- IItrans., ἐπ. τάλαντον to force down one scale, Theogn.: metaph. to weigh out to one, allot, Aesch.