ἐπιρροθέω

ἐπιρροθ-έω,

• shout in answer or in approval, στάσις πάγκοινος ἅδʼ ἐπιρροθεῖ A. Ch. 458 (lyr.); χορὸς . . ἰχθύων ἐπερρόθει S. Fr. 762, cf. E. Hec. 553; ἐ. ὡς . . Id. Or. 901; ἐ. κτύπῳ answer to, ring with the sound, A. Ch. 427 (lyr.); applaud, D.H. 6.83.
• • • 2 c. acc., λόγοις ἐπιρροθεῖν τινα rage against, abuse him, S. Tr. 264.

ἐπιρροθέω, dazu rauschen, eigtl. von den Wellen, übertr., von verworrenem Geschrei, Getöse, στάσις δὲ πάγκοινος ὧδʼ ἐπιρροθεῖ Aesch. Ch. 451, Schol. ἐπιβοᾷ ; κτύπῳ δʼ ἐπιρροθεῖ κροτητὸν ἁμὸν κάρα ib. 421 ; λαοὶ θʼ ἐπερρόθησαν, riefen beifällig zu, Eur. Hec. 553 ; mit dem Zusatz ὡς καλῶς λέγοι Or. 901, wie Phoen. 1238 ; Soph. frg. 700 ; aber πολλὰ μὲν λόγοις ἐπερρόθησε, Tr. 263, ist schmähen, verspotten, Schol. σφοδρῶς ὕβρισε. Auch Sp. in der Bdtg Beifall zu erkennen geben, Dion.Hal. 6.83 ; Orph. Arg. 292. – Ἐπιρρόθητα, nach Hesych. ἐπίψογα.

ἐπιρροθέω fut. ήσω

• • • 1to shout in answer or in approval (cf. ἐπευφημέω) , Trag.; ἐπ. κτύπῳ to answer to, ring with the sound, Aesch.
    • 2c. acc., λόγοις ἐπιρροθεῖν to inveigh against him, Soph.