ἐρωτομανής
ἐρωτο-μᾰνής, ές,
- = ἐρωμανής, cj. in Stoic. ap. Stob. 2.7.5b9, Orph. H. 55.14 codd., Ath. 13.599e, Aristaenet. 1.27, etc. Adv. -ῶς Zonar.
ἐρωτο·μανής, ής, ές [ᾰ] fou d’amour, Orph. H. 54, 14 ; Ath. 599e.
Étym. ἔ. μαίνομαι.
ἐρωτομανής, ές, rasend von Liebe, sehr verliebt, Orph. H. 54.14 ; Ath. XIII.599e u. a.Sp.