ἐσπευσμένως
ἐσπευσμένως, with eager haste
ἐσπευσμένως, Adv., (σπεύδω)
- with eager haste, D.H. Dem. 54, J. AJ 5.6.3, Arr. Epict. 1.20.12.
ἐσπευσμένως, adv. en hâte, DH. 6, 1121 Reiske ; Arr. Epict. 1, 20, 12.
Étym. part. pf. pass. de σπεύδω.
ἐσπευσμένως, (σπεύδω), beeilt, schnell, hastig, im Ggstz von ἀναβεβλημένως, Dion.Hal. vi Dem. 54 ; Jos. u. a.Sp.