ἔτυμος

ἔτῠμος, ον, also η, ον S. Ph. 205 (lyr.) (only in neut. in Hom.):— poet. Adj.

• true, ψεύσομαι, ἦ ἔτυμον ἐρέω; Il. 10.534; φάμʼ ἔτυμον S. Ant. 1320 (lyr.), cf. Call. Fr. 1.39 P.; ψεύδεα πολλὰ λέγων ἐτύμοισιν ὁμοῖα Od. 19.203, cf. Hes. Th. 27, Thgn. 713; οἵ ῥʼ ἔτυμα κραίνουσι those [dreams] have true issues, Od. 19.567; γνώσει τάδʼ ὡς ἔ. A. Pr. 295 (anap.); ἔ. λόγος Stesich. 32, Pi. P. 1.68; ἔ. ἄγγελος, φήμη, φάτις, A. Th. 82 (lyr.), E. El. 818, Ar. Pax 114 (anap.); βάλλει μʼ ἐτύμα φθογγά S. Ph. 205 (lyr.); πάθεα A. Eu. 496; τέχνη Dor. ap. Pl. Phdr. 260e; ὡς ἔτυμʼ ἑστάκαντι how natural . ., Theoc. 15.82.
• • • 2 neut. ἔτυμον, as Adv., ἀλλʼ ἔτυμόν τοι ἦλθʼ Ὀδυσεύς Od. 23.26; οὔ σʼ ἔτυμόν γε φάμεν πεπνῦσθαι Il. 23.440; ὡς ἔτυμον AP 7.352: regul. Adv. -μως Xenoph. 8.4, Pi. O. 6.77, A. Th. 918 (lyr.), B. 12.228, etc.; ὡς ἐτύμως A. Eu. 534 (lyr.).
  • II ἔτυμον, τό, as Subst., the true sense of a word according to its origin, its etymology, D.S. 1.11, Plu. Aet.Gr. 2.278c, Ath. 13.571d. Adv. -μως etymologically, Arist. Mu. 400a6, Str. 9.2.17, Ph. 1.30: Comp. -ώτερον EM 526.2: Sup. -ώτατα Nicom. Ar. 2.27.—Never in Att. Prose; in later writers only in signf. II, exc. in Pl. Ax. 366b.

ἔτυμος, ον, auch ἐτύμη, Soph. Phil. 205 (ἐτός, ἐτεός), wahr, echt, wirklich ; Hom. nur das neutr., ψεύσομαι ἢ ἔτυμον ἐρέω Il. 10.534, Od. 4.140 ; ἔτυμα, die Wahrheit, 19.203, 567, wie Hes. Th. 27 u. Theogn. 713 ; sonst ἔτυμον adverbial, wie ἐτεόν gebraucht, Il. 23.440, Od. 23.26 ; λόγος, wahr, Pind. P. 1.68 ; ἄγγελος Aesch. Spt. 82 ; γνώσεαι τάδʼ ὡς ἔτυμα Prom. 293, vgl. Eum. 473 ; φθογγά Soph. Phil. 205 ; φάτις Eur. I.A. 795, wie βάξις, φήμη, Hel. 357, El. 818, Ar. Pax 114 ; τοῦ λέγειν ἔτυμος τέχνη οὐκ ἔστιν Plat. Phaedr. 260e ; ἔτυμα μαρτυρεῖν Ax. 366b ; – • ἔτυμον u. ἔτυμα, adv ., wirklich, leibhaft, Theocr. 15.81 ; id. ep. 17 (VII.663); – ἐτύμως, Aesch. Spt. 901 ; Pind. Ol. 6.77 u. Folgde ; – τὸ ἔτυμον, die wahre Bedeutung eines Wortes nach seiner Abstammung von der Wurzel, DS. 1.11 ; Ath. XII.571d ; so auch ἐτύμως, Arist. mundo 6.

ἔτυμος

[cf. ἐτεός, ἐτήτυμος.]

• • 1

    True.

    Absol.: ψεύδεα ἐτύμοισιν ὁμοῖα (truths) Od. 19.203, οἱ (sc. ὄνειροι) ἔτυμα κραίνουσιν (come true) 567.

  • 2

    In neut. ἔτυμον as adv., rightly, correctly: οὔ δʼ ἐ. φάμεν πεπνῦσθαι (i. e. we were wrong in thinking . . . ) Il. 23.440, ἐ. ἐρέω; Il. 10.534: = Od. 4.140.

    Truly, really, in fact: ἐ. ἦλθεν Od. 23.26.

ἔτῠμος

• 1true ὁ μὰν πλοῦτος ἀστὴρ ἀρίζηλος, ἐτυμώτατον ἀνδρὶ φέγγος O. 2.55 Ζεῦ τέλειʼ, αἰεὶ δὲ τοιαύταν Ἀμένα παρʼ ὕδωρ αἶσαν ἀστοῖς καὶ βασιλεῦσιν διακρίνειν ἔτυμον λόγον ἀνθρώπων P. 1.68 adv., -ως, in truth, εἰ δʼ ἐτύμως ἐδώρησαν θεῶν κάρυκα λιταῖς θυσίαις O. 6.77

ἔτυμος , pl. ἔτυμα, and ἔτυμον= ἐτήτυμος, ἐτήτυμον, Od. 19.203, 567, Od. 23.26.

ἔτυμος ἔτῠμος, ον like ἐτέος, ἐτήτυμος,

• • • 1true, real, actual, ψεύσομαι ἢ ἔτυμον ἐρέω; shall I lie or speak truth? Hom.; οἵ ῥʼ ἔτυμα κραίνουσι those [dreams] have true issues, Od.; ἔτ. ἄγγελος, φήμη Aesch., Eur.
    • 2neut. ἔτυμον as adv., like ἐτεόν, truly, really, Hom.; also pl., ἔτυμα Anth.; the regular adv. -μως, Aesch., etc.