ἑτεροκίνητος
ἑτεροκίνητος, moved by external force, incapable of selfmotion
ἑτερο-κίνητος [ῑ], ον,
- moved by external force, incapable of self-motion, opp. αὐτοκίνητος, Procl. Inst. 14, Simp. in Epict. p.10 D., Dam. Pr. 18, al., Syrian. in Metaph. 23.21. Adv. -τως Simp. in Epict. p.4 D.
ἑτερο·κίνητος, ος, ον [ῑ] mû par une force étrangère, Simpl. Epict. p. 365 ; Procl. Plat. Parm. 617 Stallb.
Étym. ἕ. κινέω.
ἑτεροκίνητος, [ῑ], von Anderen, nicht durch sich selbst bewegt, Ggstz αὐτοκίνητος, Sp.